มีทางโมโหร้ายแบบนั้น”
สวีเสี่ยวหลานได้ฟังก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ใบหน้าฉายความผิดหวัง “นั่นสิ เจ้าไม่ใช่เขาสักหน่อย…”
อันหลินไม่มีเวลารำพัน เขายังคงขบคิดวิธีคลี่คลายปัญหาอยู่
จู่ๆ ก็เหมือนเขาจะนึกอะไรออก เงยหน้ามองหอคอยสีดำที่อยู่ใจกลางเมืองฉีโหลว
“เสี่ยวหลาน ข้าขอตัวไปจากที่นี่ก่อนนะ!” อันหลินขี่อิฐลอยขึ้น
“อันหลิน เจ้าจะกลับมาใช่ไหม เขาหรือว่าเจ้า” ดวงตางามของสวีเสี่ยวหลานมองอันหลินบนท้องฟ้าแล้วถามอย่างร้อนใจ
ร่างของอันหลินชะงักชัน ก่อนจะเหลียวหลังมองหญิงที่อยู่เบื้องล่าง
หญิงสาวยืนเงียบภายใต้แสงดารา ในดวงตามีน้ำตากำลังสั่นระริกอย่างเห็นได้ชัด
อันหลินสั่นสะท้านในใจ ไม่พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้าให้หญิงสาวเบาๆ จากนั้นก็หันหลังเหาะไปยังหอคอยหลังนั้น
ค่ำคืนของเมืองฉีโหลวมีแสงโคมสว่างไสว ผู้คนที่สัญจรบนท้องถนนกันขวักไขว่ราวกับเมืองที่ไม่หลับใหล
บนยอดของหอคอยสีดำก็มีแสงสีขาวระยิบระยับเช่นกัน ประหนึ่งเป็นหอเทวะที่ส่องราตรีกาลให้สว่าง ชี้นำทิศทาง
อันหลินมาถึงหน้าประตูหอคอยสีดำ และเห็นคนเฝ้าประตูชุดแดงทั้งสองคนจริงๆ
คนหนึ่งผอมสูง อีกคนอ้วนเตี้ย!
ใบหน้าของคนเฝ้าประตูทั้งสองอ่อนเยาว์ ไม่ได้แก่ชราอย่างที่เจอ
