ก่อนหน้านี้ แต่แยกจากรูปร่างลักษณะแล้วก็ยังพอแยกแยะออกว่าพวกเขาคือชายชราสองคนที่พบเจอก่อนหน้านี้
“เจ้ามาแล้วหรือ รู้สึกอย่างไรบ้าง”
คนเฝ้าประตูอ้วนเตี้ยเห็นอันหลิน ใบหน้าก็คลี่ยิ้มราวกับไม่แปลกใจเลยสักนิด
แต่อันหลินกลับชะงักไปเล็กน้อย อารมณ์แปลกๆ ผุดขึ้นในใจ “พวกเจ้าเป็นใครกันแน่ แล้วที่นี่คือที่ไหน”
คนเฝ้าประตูอ้วนเตี้ยอธิบายว่า “พวกเราเป็นผู้พิทักษ์เมืองฉีโหลว ไม่สิ พูดให้ถูกก็คือผู้พิทักษ์แคว้นหยางโหลวทั้งแคว้น! ที่นี่ก็คือเมืองฉีโหลวแห่งแผ่นดินบรรพกาลอย่างที่เจ้าเห็น”
อันหลินแสยะยิ้ม “เมืองฉีโหลวกลายเป็นซากปรักหักพังไปนานแล้ว ที่นี่เป็นเพียงห้วงมายาเท่านั้น”
ชายอ้วนเตี้ยส่ายหน้าพูดว่า “อะไรคือความจริง อะไรคือห้วงมายา หากว่าทุกสิ่งที่เจ้าเห็นและสัมผัสไม่มีความลวงเลยสักนิด แล้วจะเรียกว่าห้วงมายาได้อย่างไรเล่า”
ชายผอมสูงก็มองอันหลินเช่นกันแล้วเอ่ยนิ่งๆ ว่า “ตอนนี้เจ้ามีสองตัวเลือก เจ้าพยายามกลมกลืนกับโลกใบนี้ได้ หากเป็นเช่นนี้เจ้าจะเป็นอันหลินเพียงหนึ่งเดียว อาศัยอยู่ที่นี่อย่างมีความสุขตลอดไป และเจ้าก็สามารถสังหารทุกคนที่เจ้ารู้จัก ตัดขัดสายใยนี้ได้เช่นกัน อย่างนั้นเจ้าก็จะตัดขาดทุกอย่างใ
