งหอคอยอันไกลโพ้นข้างกัน อัสนีสีทองระเบิดตรงนั้นแล้ว ก่อเป็นสายฟ้าวงกลมสีทอง เจิดจ้าและงดงาม
เปรี้ยง
ยอดของหอคอยสีดำถูกอันหลินทลายด้วยกระบี่
มิติรอบๆ เริ่มบิดเบี้ยวและแหลกสลายในสายตาของอันหลิน ฟ้าดินเริ่มมืดสลัวพังทลาย จากนั้นเลือนราง…
เขาหน้ามืดแล้วสลบไสลไปอีกครั้ง
ชายชุดแดงทั้งสองเห็นร่างของอันหลินอันตรธานหายไปจากโลกใบนี้ สีหน้ายากจะคาดเดา
ชายอ้วนเตี้ยส่ายหน้าถอนหายใจ “ช่างเถอะ ใจไม่ใช่ของโลกใบนี้แล้วไยต้องเหนี่ยวรั้ง”
ชายผอมสูงพยักหน้า “ในเมื่อยอมแพ้ไม่ไล่ตามภาพมายาในความฝันแล้วจะเป็นจริงได้อย่างไร”
ท่ามกลางความมืดมิด
อันหลินสั่นสะท้าน จิตสำนึกรู้ค่อยๆ คืนกลับมาอย่างเลือนราง
เขาลืมตาขึ้นแล้วพบว่าเบื้องหน้าเป็นสีขาวโพลน แยงตาเหลือเกิน!
เมื่อเพ่งสายตามองก็พบว่าเป็นชิ้นส่วนที่กำลังส่องแสงสีขาวชิ้นหนึ่ง
ชิ้นส่วนนั่นคล้ายจริงเหมือนฝัน เมื่อมองไปคล้ายจะเป็นของจริง!
แต่ยามคุณคิดว่ามันเป็นของจริง มันก็กลับกลายเป็นภาพลวงตา หากคุณคิดว่ามันเป็นภาพลวงตา มันกลับกลายเป็นของจริงอีก
อันหลินกะพริบตาปริบๆ ด้วยความสงสัย
มันคืออะไร
