ก็นึกออก
อ้อ! ชื่อเสี่ยวชิว!
“พี่อัน วันนี้ทำไมเจ้าใช้เวลาซื้อของนานขนาดนี้ รอเจ้ากินข้าวอยู่แน่ะ โฮ่ง!” ต้าไป๋วิ่งออกมาจากลานบ้านแล้วพูดอย่างโมโห
อันหลินมองดูสัตว์เลี้ยงที่คุ้นเคย เสี่ยวหงกำลังโยกหัวสีแดงก่ำอยู่บนยอดสาลา สังเคราะห์แสงอย่างสบายอารมณ์ เสวี่ยจ่านเทียนออดอ้อนหญิงรับใช้ชุนเซี่ยชิวตง เจ้าอัปลักษณ์ที่น่าเกลียดน่าชังกำลังถือกล้วยหยอกล้อกับหมาป่าน้อยที่เหมือนหมาน้อย วิ่งไล่กันไม่หยุดในลานบ้าน
ทุกอย่างช่างงดงามสงบเหลือเกิน
“หลินจื่อ เสี่ยวหลาน รีบเข้ามาเถอะ อวี่เตี๋ยทำอาหารเสร็จแล้ว ขาหมูน้ำแดงที่นางถนัดที่สุดแน่ะ!” เสียงที่ทุ้มหนักดังขึ้น อันหมิงชวนก้าวออกจากประตูห้องโถงแล้วพูดกับอันหลินอย่างยิ้มแย้ม
อันหลินได้ฟังก็ชะงัก ดวงตาเบิกกว้าง ลมหายใจเริ่มถี่กระชั้น
“พ่อ…เมื่อ…เมื่อกี้พูดถึงใครนะ” เขาพูดด้วยเสียงที่สั่นเครือ
“หลินจื่อ ยืนนิ่งอยู่ข้างนอกทำไม รีบเข้ามาเถอะ อาหารจะเย็นแล้ว” เสียงอบอุ่นไพเราะดังขึ้น
จากนั้นผู้หญิงคนหนึ่งก็เดินออกมา
นางสวมกระโปรงสีขาว มองอันหลินพลางยิ้มอย่างอบอุ่น ดวงตาเปี่ยมด้วยความอ่อนโยนและถนอมรัก
อันหลินมองผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าอึ้งๆ ในใจพลันสับสนวุ่นวายขึ้
