หลานกะพริบดวงตาสุกใสมีเสน่ห์ปริบๆ เอ่ยถามด้วยความสงสัย
“เรื่องนั้นไงเล่า…กิจกรรมกลางคืนของสามีภรรยาไงเล่า…” อันหลินพูดอ้อมแอ้ม
เหมือนสวีเสี่ยวหลานจะรู้แล้วว่าอันหลินหมายถึงอะไร ใบหน้าขาวอ่อนเยาว์พลันแดงเรื่อขึ้นมา ราวกับแอปเปิ้ลแดงเลิศรสชวนให้อยากจะจุมพิตอย่างอดไม่ได้
“เจ้า…เจ้าพูดบนถนนได้อย่างไร เจ้าบ้าไปแล้วหรือ!” นางถลึงตามองค้อนอันหลิน นิ้วขาวเรียววางลงบนเอวของอันหลินแล้วหยิกไปทีหนึ่ง
“ซี๊ด…” อันหลินถูกหยิกจนเจ็บ แรงไม่เบาเลยจริงๆ
เขารีบยิ้มสู้ทันที “ก็ได้ๆ…เราค่อยกลับไปว่ากันที่บ้านแล้วกัน!”
“จริงสิ บ้านเราอยู่ไหนหรือ” อันหลินได้สติแล้วโพล่งถาม
สวีเสี่ยวหลาน “…เจ้าไม่ได้แค่น่าเกลียดเท่านั้นนะ สมองก็ไม่ดีไปแล้ว!”
แม้สวีเสี่ยวหลานจะบ่น แต่ก็พาอันหลินมายังบ้านของพวกเขาอยู่ดี
มันเป็นเรือนหลังใหญ่มาก คุ้นตาเหลือเกิน ป้ายเขียนไว้ว่าเรือนหลินหลานด้วย…
“อา…คุณชายอันหลินกลับมาแล้ว! ท่านอยากกินอิงเถาหรือไม่[1] ช่วงนี้ผลอิงสุกงอมแล้ว พวกเราไปซื้อมาเยอะโขเลย เก็บไว้ในครัวแน่ะเจ้าค่ะ!” หญิงสาวท่าทางงดงามน่ารักเดินเข้าแล้วพูดอย่างเริงร่า
หญิงสาวคนนี้ก็คุ้นมากเช่นกัน…
อันหลินครุ่นคิด ในที่สุด
