าทุกสิ่งที่ใจคิดเป็นจริงได้ในห้วงมายา และประสาทสัมผัสในห้วงมายาเหมือนกับความจริงทุกกระเบียดนิ้ว เช่นนั้นความเป็นจริงกับห้วงมายาจะต่างอะไรกันเล่า ความแตกต่างอาจอยู่ที่ห้วงมายาสุขใจยิ่งกว่ากระมัง”
จู่ๆ ใบหน้าของชายชราอ้วนเตี้ยก็ฉายความงุนงงไปชั่วขณะ “เอ๊ะ รู้สึกไปเองหรือ ไยรู้สึกว่ามีอะไรทะแม่งๆ…”
…
อันหลินกับสวีเสี่ยวหลานไปซื้อแร่หลอมศาสตราเป็นกองที่หอศิลาดาราแล้วก็ตรงกลับบ้าน
“อันหลิน ข้ารู้สึกว่าเจ้ามีอะไรเปลี่ยนไป” สวีเสี่ยวหลานจูงมืออันหลิน คิ้วที่งดงามขมวดมุ่น เอียงศีรษะมองอันหลิน
“ที่รัก เรียกข้าว่าที่รัก!” อันหลินพูดอย่างเคร่งขรึม
สวีเสี่ยวหลาน “…”
“ที่รัก เจ้ารู้สึกว่าข้าไม่เหมือนเดิมตรงไหน” อันหลินถามอย่างสนอกสนใจ
“เจ้าน่าเกลียดกว่าเมื่อก่อนแล้ว!” สวีเสี่ยวหลานพูดยิ้มๆ
อันหลินทำหน้าแปลกใจ “ว่าสามีเช่นนี้ได้ด้วยหรือ!”
สวีเสี่ยวหลานโบกมือ “เอาเถอะๆ ไม่สนหรอกว่าเจ้าจะน่าเกลียดหรือไม่ อย่างไรเสียก็แต่งงานกับเจ้าแล้ว จำต้องยอมจำนนต่อโชคชะตา เรากลับบ้านกันเถอะ!”
พออันหลินได้ฟังก็รู้สึกปลื้มใจนัก!
จู่ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “ที่รัก…งั้นคืนนี้เราก็ทำเรื่องนั้นได้แล้วสินะ”
“เรื่องไหน” สวีเสี่ยว
