อันหลินเดินอยู่บนถนนเมืองโบราณสีเหลืองอ่อน อากาศธาตุบิดเบี้ยวสีดำกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าเฉียดผ่านร่างกายไปพร้อมกับความเย็นเยือกเสียดกระดูกเป็นระลอกๆ
อากาศธาตุบิดเบี้ยวสีดำเหล่านี้เป็นวิญญาณที่ไร้จิตสำนึกรู้ เอาแต่ล่องลอยในเมืองทุกเมื่อเชื่อวัน ไม่เป็นฝ่ายจู่โจม แต่ก็ต้องระวังไม่ให้มันแตะต้อง ผู้ที่จิตอ่อนอาจจะได้รับบาดเ เจ็บสาหัสได้
ธงของไมรอนจึงเป็นประโยชน์อย่างใหญ่หลวงในเวลาแบบนี้ ใช้ธงปล่อยวิญญาณนักรบที่ยิ่งใหญ่ออกไปเบิกทาง วิญญาณที่เร่ร่อนรอบกายคล้ายว่าจะสัมผัสได้ถึงจิตสังหารของวิญญาณนักรบ จะเป็นฝ่า ายหลบหลีกกันระนาว
“ซาลาเปา…ซาลาเปาไส้เนื้อสดใหม่ร้อนกรุ่น…”
“ท่านลูกค้า นี่เป็นภัตตาคารอาหารทะเลที่มีเอกลักษณ์ที่สุดในเมืองฉีโหลว จะเข้ามาลิ้มลองหรือไม่”
“เร่เข้ามา! ของชำเป่ยเฉิน ค้าขายอย่างสุจริต!”
“คุณชายเร่เข้ามาเร็วเข้า ที่นี่มีสาวน้อยที่งดงามสดใสที่สุด…”
เสียงทั้งหลายกึกก้องทั่วถนนราวกับกำลังบอกเล่าความรุ่งเรืองในวันวาน คึกคักมากจริงๆ
อันหลินไม่คิดว่ามันมีอะไรที่น่ากลัวเลย กลับมองวิญญาณรอบข้างด้วยความเห็นใจเสียด้วยซ้ำ
เขาไม่ได้เข้าใจวิธีการดำรงอยู่ของวิญญาณเหล่านี้มากนัก และไม่เข้าใจว่าวิญญาณที่แม้แต่เผ่า
