มเข้าใจที่มีต่อเขตดารามายากลับอยู่ในระดับเริ่มต้น ด้วยเหตุนี้จึงอธิบายด้วยความมีน้ำอดน้ำทน
ทุกคนมาถึงด้านล่างของหอคอยสูงโดยไม่รู้ตัว
สิ่งที่ไม่คาดคิดคือ นอกหอคอยสูงมีชายชราชุดแดงหน้าตามีเมตตาสองตนอยู่ด้วย คอยตะโกนอยู่ข้างๆ ว่า “ยินดีต้อนรับ…ยินดีต้อนรับท่านลูกค้าสู่หอเด็ดดารา”
“ใช้วิธีต้อนรับที่มีมารยาทขนาดนี้เชียวหรือ” อันหลินเบ้ปาก
ภาพนี้ตามหลักแล้วพิลึกยิ่งนัก โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่วิญญาณเต็มเมืองแบบนี้…
เหมือนว่าจะได้ยินคำพูดของอันหลิน ชายชราชุดแดงทั้งสองจึงพูดขึ้นมาอีกครั้ง
“มีสหายมาจากแดนไกล...” ชายชราผอมสูงคนหนึ่งโคลงศีรษะ
“จะไม่ให้ยินดีได้หรือ!” ชายชราอ้วนเตี้ยอีกคนพูดเสริม
เสวี่ยจ่านเทียนก็พลอยตื่นเต้นไปด้วย “นายท่าน คล้ายว่าชายชราทั้งสองจะไม่ใช่วิญญาณที่โง่เง่าเต่าตุ่น! พวกเขาน่าสนใจมาก มีแต่ความสนุกสนาน ลึกลับไม่มีสิ้นสุด!”
ไมรอนชูมือขึ้นอย่างเหลืออด “ประหลาดขนาดนี้ ตบให้ตายคามือไปเลยดีไหม”
อันหลินคิดว่าไมรอนพูดถูก แดนโบราณบรรพกาลมีคนท่องคัมภีร์หลุนอวี่[1]ของโลกมนุษย์ได้ มันมีปัญหาชัดๆ!
เขากำลังจะพยักหน้าเห็นด้วย ชายชราสองตนนั้นก็ระริกระรี้ขึ้นมาอีกครั้ง
“ลูกกวางร้องเรียกพวกพ้องมาเล็ม
