หญ้าในป่า…” ชายชราสูงผอมพูดพลางโคลงศีรษะ
“ข้ามีแขกเหรื่อต้อนรับพวกเขาด้วยการตีกลองเป่าปี่!” ชายชราอ้วนเตี้ยพูดต่อ
เพิ่งสิ้นเสียง ไม่รู้ว่าชายชราอ้วนเตี้ยหยิบเครื่องดนตรีคล้ายกู่ฉินออกมา จากนั้นสองมือก็ลงมือดีดเครื่องสาย
ไมรอนก็ลงมือฉับไว ฝ่ามือสีเลือดของเขาก็พุ่งลงมาจากท้องฟ้าด้วยพลังที่ยิ่งใหญ่มหาศาลแทบจะในเวลาเดียวกัน ฝ่ามือยังไม่ถึง พื้นก็เกิดรอยฝ่ามือขนาดใหญ่ที่ยุบตัวลงไป
“หึ…” ชายชราผอมสูงปล่อยหมัดใส่ฝ่ามือบนท้องฟ้า
หมัดนี้สะเทือนมิติจนเกิดรอยแยกลุกลาม มิติบิดเบี้ยวเป็นวงกลมแบน พลังที่น่ากลัวสะเทือนฝ่ามือสีเลือดจนแหลกสลาย คลื่นที่ก่อตัวจากแรงหมัดกระจายไปสิบกว่าลี้ แม้แต่หอคอยสีดำก ก็พลอยสั่นสะท้านไปด้วย
“ผู้มาเยือนไม่เป็นมิตร...” ชายชราผอมสูงนิ่งสงบ
“หาต้องเกรงใจไม่!” ชายชราอ้วนเตี้ยพูดต่อ
ชายชราผอมสูงชูสองนิ้วแล้วจิ้มไปที่ขมับของตนอย่างแรง
ชายชราอ้วนเตี้ยใช้มือกำสายฉินแล้วดีดทันใด
วิ้ง
คลื่นเสียงที่วิเศษกระจายไปทั่ว
มิติบิดเบี้ยวในพริบตา พลังจิตและวัตถุอันล้นหลามเริ่มแผ่คลุมมิติ
“ระวัง! นี่มันภาพมายาบังคับ!” โคโค่สตีฟเอ่ยเสียงร้อนรน
อันหลินได้ฟังก็พรั่นใจ ใช้วิชาคุ้มกันปกคลุมร่าง
