กายของตนทันที
แต่อึดใจต่อมาเขาก็รับรู้ได้ว่าสมองดังวิ้งตามคลื่นเสียงนั้น
จากนั้นชั่วขณะที่กำลังเหม่อลอย ทุกสิ่งรอบกายก็แปรเปลี่ยนไป
แสงตะวันที่เจิดจ้าส่องสะท้อนปฐพี เมื่อลมอ่อนโชยมา กลิ่นทั้งหลายก็เริ่มวนเวียนตรงปลายจมูก มีกลิ่นซาลาเปา กลิ่นหอมของบะหมี่ และกลิ่นหอมของแป้งผัดจากสตรีที่เดินสวนทางไป…
ใช่แล้ว รอบกายเขาเป็นฝูงชนที่คับคั่ง
อันหลินกะพริบตาปริบๆ มองถนนหนทางที่เต็มไปด้วยความคึกคัก รุ่งเรืองยิ่งนักตรงหน้าด้วยความงุนงง
“คิกคิกท่านแม่ ซื้อถังหูลู่[2]ให้ข้านะ! ข้าจะเอาอันนั้น!” เสียงใสเสนาะหูดังขึ้น
เด็กหญิงที่ถักเปีย ท่าทางน่ารักคนหนึ่งจูงมือหญิงคนคนหนึ่งแล้วพูดกับแผงค้าข้างทางด้วยความตื่นเต้น
“ได้ๆ ๆ…จะซื้อให้เดี๋ยวนี้แหละ…” หญิงคนนั้นยิ้มอ่อนโยนแล้วจูงเด็กน้อยเดินไปทางแผงค้านั่น
“หลีกไป รีบหลีกไป!”
ขณะที่อันหลินกำลังอึ้งอยู่นั้น ร่างกายของเขาก็ถูกผลักกระเด็นไปข้างๆ
จากนั้นรถลากไม้ที่ขนสินค้ามาเต็มลำก็ถูกลากผ่านไปข้างๆ อย่างเชื่องช้า
เป็นความรู้สึกที่สมจริงมาก
ไม่ว่าจะเป็นภาพ เสียง สัมผัส กลิ่นตรงหน้า ความรู้สึกฉงนสนเท่ห์ การไหลของกระแสพลังปราณ ทุกอย่างล้วนแต่สมจริงมากราวกับเป็นโลกแห่ง
