าของโคโค่สตีฟเคร่งขรึมขึ้นมา และสายตาของนางก็จับจ้องไปที่หินหยกร่างมนุษย์ที่สูง สิบจั้งทั้งห้าบนยอดเขานั่น
อันหลินพาเสวี่ยจ่านเทียนถอยหลัง แววตาจับจ้องหินหยกรูปมนุษย์ทั้งห้าไม่วางตา
ตำแหน่งหัวใจของหินหยกรูปมนุษย์ส่องแสงสีทองแปลบปลาบเหมือนการเต้นของหัวใจ แรงกดดันที่น่ากลัวยวดยิ่งแผ่ออกจากตำแหน่งของหัวใจ
ไกลออกไปร้อยลี้ ชายเผ่ามังกรที่โบกพัดสีขาวรูปโฉมธรรมดาสามัญกำลังหรี่ตามองสีทองอันไกลโพ้น ก่อนจะพึมพำว่า “เริ่มแล้วหรือ…”
อีกทิศทางหนึ่ง มารฉลามที่ถือประคำสีขาวแยกเขี้ยว ใบหน้ามีรอยยิ้มชั่วร้าย “คิดว่าข้าจะไปทั้งอย่างนี้จริงๆ หรือ บัญชีแค้นนี้…ข้าจะเอาคืนเดี๋ยวนี้แหละ!”
