อันหลินมองหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าแล้วอ้าปากหวอ
หญิงสาวตรงหน้าก็คือโคโค่สตีฟที่ไม่เพิ่งแยกจากไม่นานนั่นเอง ราวกับว่านางตัดสินใจครั้งใหญ่หลวงกว่าจะพูดว่าสร้างพันธะสัญญาทาสออกมาได้
อันที่จริงก็ใช่ ผู้ยิ่งใหญ่ระดับหวนสู่ความว่างเปล่ายอมลดตัวลงมาเป็นทาสของนักพรตแปลงจิต พูดออกไปใครก็คงไม่เชื่อ! อีกอย่างยังเป็นสองคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกัน พอมองเช่นนี้มัน ก็ยิ่งน่าเหลือเชื่อ!
หากนักประพันธ์แดนจิ่วโจวเขียนเรื่องราวเรื่องนี้ต้องถูกด่าว่าเสียสติแน่ๆ!
แต่นี่แหละความเป็นจริง ความจริงมักเหนือกว่านิทานเรื่องเล่าอยู่แล้ว
หญิงสาวห่างจากอันหลินไม่ได้ ไม่สิ พูดให้ถูกก็คือห่างจากเลือดของอันหลินไม่ได้
นางเสพติดแล้ว…
ไม่ใช่เพียงร่างกาย แม้แต่จิตวิญญาณก็เกิดความเสพจิตอันหลินแล้ว
“เจ้าเป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวของข้า ข้าแยกจากเจ้าไม่ได้!” โคโค่สตีฟจ้องอันหลินแล้วบอกเล่าความในใจ
“เจ้ารู้ตำแหน่งของข้าได้อย่างไร” อันหลินปวดหัวขึ้นมาทันที
ใบหน้าของโคโค่สตีฟขึ้นสี “ข้าลืมกลิ่นอายของเจ้าไม่ได้…ผีดูดเลือดมีทักษะในการตามกลิ่นมาก การค้นหาตำแหน่งของเจ้าสำหรับข้าแล้วไม่มีอะไรยากเลย”
มุมปากของอันหลินกระตุกน้อยๆ หญิงตังเมคนนี้ดูถ
