ว่า “ถ้าหากไม่มีธุระอะไรแล้ว ข้าขอตัวลาก่อนละ”
ใช่แล้ว เป้าหมายของเขาก็คือสมบัติของผีดูดเลือดสาว
ในเมื่อเขาได้สมบัติมาครองแล้ว เช่นนั้นรบต่อไปก็ไม่มีความหมาย ไม่สู้ถอนตัวเสียเลย
อันหลินพาเสวี่ยจ่านเทียนขี่ก้อนอิฐเตรียมจะจากไป
ผีดูดเลือดสาวมองอันหลินที่จากไปแล้วกัดฟัน เหาะขึ้นฟ้าตามหลังอันหลินไปด้วย
อันหลิน “… เจ้าตามข้ามาทำไม”
“ข้า…เจ้าให้ข้าดื่มเลือดอีกสักหน่อยได้ไหม” ผีดูดเลือดสาวอ้ำๆ อึ้งๆ “เจ้าทำให้ข้าได้สัมผัสชีวิตที่แตกต่าง ขอแค่เจ้าให้ข้าดื่มเลือด ภายหลังข้าจะตอบแทนเจ้าแน่นอน...”
“หึๆ…” อันหลินแสยะยิ้ม “อยากจะดื่มเลือดของข้าอีกหรือ ถอดใจเสียเถอะ! งดเจรจา!”
“อ้อ…”
ผีดูดเลือดสาวพยักหน้าด้วยความผิดหวัง ไม่พูดไม่จาอีก
สิบห้านาทีต่อมา อันหลินจึงมองข้างหลังด้วยความปวดหัวแล้วพูดเสียงกร้าวว่า “เจ้าต้องการอะไรกันแน่!”
หญิงสาวหลบสายตาแล้วพึมพำว่า “ข้ากำลังเร่งเดินทาง”
“เร่งเดินทางบ้าอะไร! ข้าเลี้ยวมาตั้งหลายทางแล้ว เจ้ายังตามหลังข้าอยู่เลย แบบนี้เรียกว่าเร่งเดินทางงั้นเหรอ เจ้ากำลังสะกดรอยตาม หญิงตัณหากลับสะกดรอยตาม!” อันหลินเส้นเลือดปู ดโปน ตะโกนลั่น
“หญิงตัณหาสะกดรอยตามงั้นหรือ” ผีดูดเลือ
