ยตามองมาทางตัวเอง
ชายคนนั้นแบกดาบเล่มใหญ่ ใบหน้าที่มองอันหลินฉายความตกตะลึง
อันหลินกะพริบตาปริบๆ แล้วถามเสวี่ยจ่านเทียนในอก “เขา…เขากำลังมองข้าหรือ”
เสวี่ยจ่านเทียนพูดว่า “อาจจะมองข้าก็ได้ เพราะข้าน่ารักถึงเพียงนี้”
อันหลิน “…”
อันหลินลูบหมวกของชุดลวงดาราด้านหลัง คิดในใจว่าเพราะหมวกถูกลมพัดจนหลุดออกไป กลิ่นอายจึงไม่ถูกอำพรางแล้วงั้นเหรอ
ไม่สิ! ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนี้
อันหลินได้สติทันใด ก่อนจะสูดหายใจเข้าสองอึดใจ
ให้ตายสิ! สถานการณ์ในตอนนี้คือ…เขาถูกบุคคลระดับหวนสู่ความว่างเปล่าเพ่งเล็งเข้าแล้ว!
ความคิดแวบแรกก็คือวิ่ง! วิ่งหนีให้สุดชีวิต!
แต่ทว่าเขายังไม่ทันได้ขยับเขยื้อน บุรุษปีกทมิฬคนนั้นก็นำภาพวาดออกจากแหวนมิติโดยไม่สนใจใคร
บุรุษมองภาพวาดสลับกับมองอันหลินแล้วหน้าพลันพรั่นพรึง สูดหายใจเข้าสามอึดใจ
อันหลินมองบุรุษแวบหนึ่งด้วยความงุนงง แต่บุรุษกลับสะดุ้งโหยงแล้วถอยหลังเงียบๆ สองก้าว ใบหน้ามีความหวาดผวา
อันหลิน “…”
ชายปีกทมิฬไม่พูดพร่ำทำเพลง แหวกมิติแล้วพุ่งเข้าไปประตูมิติอย่างลนลาน หายลับไปจากดินแดนผืนนี้อย่างสิ้นเชิง
ผู้ยิ่งใหญ่หวนสู่ความว่างเปล่าเผ่าปีกทมิฬหนีงั้นเหรอ
อันหลิน
