ช่างน่าเหลือเชื่อ! ไม่อยากจะเชื่อเลย! ชายคนนั้นตกใจจนวิ่งหนีไม่ทันเก็บของด้วยซ้ำงั้นหรือ นายท่าน...ท่าน...”
มันมองชายหนุ่มตรงหน้า ความเคารพนับถือพลันเกิดขึ้นในใจอย่างไม่มีสาเหตุ
มันไม่ได้คิดหรอกว่าบุรุษปีกทมิฬคนนั้นตกใจวิ่งหนีตน คนที่ทำให้เขาตกใจจนหนีได้มีแค่นายท่านเท่านั้น
ความสามารถของนายท่าน...เหมือนว่าจะยากลึกหยั่งถึงยิ่งกว่าที่คิดเสียอีก!
ขณะเดียวกันในมหาสมุทรสีทำแห่งหนึ่ง มิติถูกแหวกออก บุรุษที่แบกดาบเล่มใหญ่ ใบหน้าขาวซีดเดินออกมาแล้วมองรอยแยกที่หดตัวแล้วแวบหนึ่งด้วยความพรั่นพรึง
“ยังดีที่ไม่ตามมา มิเช่นนั้นเตาเย่ผู้นี้คงจะทิ้งชีวิตไว้ที่เขตดารามายาแล้ว…”
เขาถอนหายใจเบาๆ แล้วส่ายหน้าพูดว่า “สมกับเป็นอันหลินที่ปลิดชีพราชันอ้านเย่ แม้แต่ราชันเยว่เย่ก็ทำอะไรไม่ได้ ถึงสามารถเข้าใกล้ข้าโดยที่ไม่รู้ตัวได้ เลือกปรากฏตัวในตอนที่ข ข้าอ่อนแอที่สุด…”
“แววตาสุดท้ายนั่น แววตาที่เฉยชากับชีวิตทว่าอยู่เหนือผืนนภาช่างน่ากลัวจริงๆ… ยังดีข้าหนีได้ฉับไว อีกอย่างเขาก็ยังไม่ระเบิดจิตสังหารกับข้า มิเช่นนั้นข้าคงจบเห่แล้วจริ งๆ”
เตาเย่ปาดเหงื่อบนหน้าผาก ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มบางๆ ชื่นชมความฉลาดของตัวเอง
