เมื่อเห็นปฏิกิริยาของอสูรดารา อันหลินก็งงไปชั่วขณะหนึ่งเช่นกัน
เขามองมือของตนเล็กน้อย ไม่ได้ล่องหนนี่นา!
“เจ้าดาวดวงน้อยอาจหาญดูหมิ่นผู้อื่น!” เสวี่ยจ่านเทียนตบอสูรดาราฉาดหนึ่งทันที
เพี๊ยะ!
เสวี่ยจ่านเทียนตวาดเสียงกร้าวว่า “อย่าคิดจะลบหลู่นายท่านของข้า นายท่านของข้าอยู่ตรงหน้าเจ้าไม่ใช่หรือไง!”
อสูรดาราใช้หนวดกุมหน้าแล้วมองตรงหน้าด้วยความสนเท่ห์ จากนั้นก็หันไปพูดกับเสวี่ยจ่านเทียนด้วยความโมโหว่า “เหลวไหล ทั้งๆ ที่ตรงหน้าข้าไม่มีอะไรอยู่เลยแท้ๆ!”
เพี๊ยะ!
เสวี่ยจ่านเทียนตบหน้าอสูรดาราอีกครั้งแล้วตวาดว่า “เจ้าช่างไม่เกรงกลัวสิ่งใดเลยจริงๆ ถึงได้อาจหาญด่าว่านายท่านของข้าไม่มีอะไร!”
อันหลิน “…”
“เจ้า…” อสูรดาราเบิกตากว้าง ร่างสีทองอ่อนกระเพื่อมอย่างแรง
มันรู้สึกว่าตนถูกรังแกเสียแล้ว!
“ทำไม…อยากจะชนอีกสักทีหรือ” เสวี่ยจ่านเทียนไม่อ่อนข้อเลยสักนิด
ดวงตาของอสูรดาราหม่นหมองลงไป เอาเถอะ มันถูกรังแกแล้วจริงๆ
เพี๊ยะ!
มือตบลงบนใบหน้าของอสูรดาราอีกครั้ง
อสูรดารากะพริบตาปริบๆ ด้วยความงงงวย มองเสวี่ยจ่านเทียนอึ้งๆ
เสวี่ยจ่านเทียนชูปีกทั้งสองข้างขึ้นสูงเป็นเชิงแสดงความบริสุทธิ์ “ครั้งนี้ไม่ใช่ข้าจริงๆ! ฝีมือของนาย
