ท่าน!”
อสูรดาราจะร้องไห้อยู่รอมร่อแล้ว “ที่นี่ยังมีคนอื่นอยู่อีกหรือ ต่อให้เจ้าจะชอบตบหน้าข้า ก็ไม่ควรมองข้าโง่เง่า…”
เพี๊ยะ!
มือฟาดลงบนใบหน้าของอสูรดาราเสียงดังอีกครั้ง
หนนี้อสูรดารามองเสวี่ยจ่ายเทียนที่ยกมือขึ้นสูง ฉงนแล้วอย่างแท้จริง
ไม่ใช่เขาจริงๆ ด้วย!
ผีหลอกแล้ว!
อันหลินสวมชุดลวงดารา เมื่อเห็นภาพนี้ก็เริ่มเดาะปากอย่างรู้สึกอัศจรรย์ใจ
ความรู้สึกที่สามารถตบหน้าได้อย่างไม่กลัวเกรงแบบนี้มัน…วิเศษเกินไปแล้ว!
สีหน้าท่าทางของภูตดวงดาวไม่เหมือนเสแสร้ง หมายความว่าภูตดวงดาวไม่เห็นเขาจริงๆ น่ะสิ!
สำหรับอสูรดาราแล้ว คุณสมบัติของชุดลวงดาราสุดยอดยิ่งกว่าชุดล่องหนเสียอีก! อำพรางตัวได้ไม่พอ ยังตัดลมหายใจ ตัดเสียงได้อีกด้วย หายไปจากตรงหน้าของพวกมันอย่างสิ้นเชิง
เสวี่ยจ่านเทียนก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติเช่นกัน ดวงตากลมโตจ้องมองอันหลิน นัยน์ตาเปี่ยมด้วยความปรารถนา
ความสามารถที่ล่องหนตบหน้าดวงดาวได้อย่างต่อเนื่อง…มันก็อยากได้เหมือนกัน!
อันหลินเดินไปหยุดตรงหน้าเสวี่ยจ่านเทียนแล้วถามยิ้มๆ ว่า “อยากให้ข้าอยู่หน้าเจ้าหรือหลังเจ้า”
ดวงตากลมดำขลับของเสวี่ยจ่านเทียนฉายริ้วคลื่นสีน้ำเงิน ขนสีขาวลุกตั้งเล็กน้อย พูดอย่
