างตกใจว่า “ท่านจะทำอะไร อย่าแม้แต่จะคิด! ข้าไม่รับ ข้าไม่ยอม!”
อันหลิน “… เจ้าคิดอะไรของเจ้า ข้าจะให้เจ้าพรางตัวต่างหากเล่า!”
เสวี่ยจ่านเทียนได้ฟังก็ชะงัก จากนั้นก็โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง “นึกว่านายท่านชั่วช้าสามานย์ถึงขั้นคลุ้มคลั่งแล้วเสียอีก”
เลือดอัดแน่นอยู่ในอกของอันหลิน “เจ้าคิดไปถึงไหนกันแน่”
“ข้างหน้าแล้วกัน” เสวี่ยจ่ายเทียนเอ่ยขึ้นมาโดยที่ไม่ตอบคำถามอันหลิน
อันหลินเบะปากแล้วคลุมเสวี่ยจ่านเทียนด้วยชุดลวงดารา ทำเอาบริเวณหน้าท้องเริ่มนูนขึ้นมาราวกับตั้งครรภ์ ถุย! เหมือนคนพุงพลุ้ย
ภูตดวงดาวคิดว่าตนโดนผีหลอกแล้ว เจ้าลูกกลมๆ สีขาวหายไปต่อหน้าต่อตามันแล้ว!
อันหลินกำลังจะจากไป แต่เสียงของเสวี่ยจ่านเทียนกลับดังขึ้นอีกครั้ง “ช้าก่อน!”
“มีอะไร” อันหลินสงสัย
“ท่านเข้าใกล้ดาวน้อยตัวนั้นสักหน่อย” เสวี่ยจ่านเทียนกล่าว
อันหลิน “…”
ชั่วขณะที่ภูตดวงดาวกำลังตกตะลึง ร่างกายสีทองนุ่มนิ่มของมันก็ถูกตบอีกครั้ง
เพี๊ยะ
ภูตดวงดาวอ้าปากกว้าง ใช้หนวดลูบแก้มสีแดงของตัวเองอยู่นานก็ยังไม่ได้สติ
ความรู้สึกแสบร้อน ความรู้สึกอัปยศอดสู ความรู้สึกงุนงง ความรู้สึกคับข้องใจ…
“ฮือๆ ๆ…ข้าไปทำอะไรใครหรือ!”
อารมณ์ของภูตดวงดาวระเบิด
