ในที่สุดก็ร้องไห้ฟูมฟายขึ้นมา
ขณะเดียวกัน เสวี่ยจ่านเทียนก็หัวเราะร่วนในอกของอันหลิน “ฮ่าๆ ๆ…เจ้าดวงดาวงั่งนั่นตลกเหลือเกิน ช่างน่าขันจริงๆ โง่หาใดเทียบไม่มี! ฮ่าๆ ๆ…”
อันหลินกลอกตา จากนั้นเริ่มมุ่งหน้าเหาะไปยังยอดเขาแสงดาว
“ความรู้สึกที่ได้ตบเจ้าดาวน้อยช่างสะใจจริงๆ!” พอเสวี่ยจ่านเทียนหัวเราะจนพอใจแล้วก็เริ่มกระพือปีกเล็กๆ แล้วรำพันด้วยความรู้สึกที่ยังติดใจอยู่
อันหลินคร้านจะเสวนากับอสูรชั่วช้าตนนี้ ต่ำทรามแบบนี้ ถ้าขืนยังสนทนาต่อไป สักวันจะติดนิสัยของมันมา
ขุนเขาแสงดาวสูงอย่างยิ่ง ระหว่างที่อันหลินปีนไต่ขึ้นหน้าผากอย่างต่อเนื่องก็พบเจออสูรดาราไม่น้อยเหมือนกัน
แต่พวกมันต่างก็ไม่เห็นอันหลินที่พุ่งหวีดหวิวผ่านไป รู้สึกเพียงว่าลมแรงระลอกหนึ่งพัดมา แปลกใจอย่างมาก แต่ก็ไม่ได้คิดมากอะไร
หนึ่งพันจั้ง สามพันจั้ง หนึ่งหมื่นจั้ง…
เมื่อภูเขาสูงขึ้นเรื่อยๆ ความหนาแน่นของอสูรดาราก็สูงขึ้นไม่หยุด
อันหลินเห็นถ้ำที่อสูรดาราพักอาศัย รวมถึงอสูรดาราที่อาบแดดบนหน้าผา
สองหมื่นจั้ง สามหมื่นจั้ง ห้าหมื่นจั้ง…
นี่อาจเป็นภูเขาที่สูงที่สุดที่อันหลินเคยปีน
จนกระทั่งถึงห้าหมื่นจั้ง ในที่สุดเขาก็เห็นยอดเขา ขณะเดียวกันก็เห็นอส
