ผ่กระจายไปทั่วทั้งสี่ทิศ ทำให้อุณหภูมิโดยรอบลดฮวบลงทันใด
อันหลินกับพวกและสาวหิมะต่างหันไปมองที่ผลึกนำแข็งโดยพร้อมเพรียง สีหน้าแสดงออกถึงความตื่นเต้น
ซ่างกวนอี้ก้าวออกมาจากปากถ้ำที่มีลักษณะเป็นทรงกลม นางยืนอยู่ยอดสูงสุดของภูเขาหิมะด้วยเครื่องแต่งกายสีฟ้าพริ้วไหวปะทะลมราวกับบงกชสีน้ำเงินที่ผลิบานสง่างาม
นางลืมตาขึ้นเผยให้เห็นม่านตาสีทอง ความยิ่งใหญ่ทรงอำนาจแผ่ซ่านออกมาจากตัวนาง ราวกับเป็นราชินีผู้สู่งไม่ใครกล้ารุกราน
“ศิษย์น้องซ่างกวนอี้ ยินดีด้วยที่เจ้าฟื้นแล้ว” ฉีอีเหยาแสดงความยินดีด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“ศิษย์พี่ซ่างกวนอี้ ข้ามารับท่านกลับ!” อันหลินยิ้มแย้มใสเช่นกัน เขากวักมือเรียกนาง
ซ่างกวนอี้เงยหน้ามองอันหลินที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล สีหน้าเย็นชาเรียบเฉย ส่ายหน้าเล็กน้อย พร้อมกล่าวว่า “ขอบใจเจ้ามากอันหลินที่ยืนมื่อเข้ามาช่วย แต่ตอนนี้ข้าเป็นคนของดินแด ดนศักดิ์สิทธิ์เหมันต์แล้ว กลับไปกับเจ้าไม่ได้อีกแล้ว”
เมื่ออันหลินได้ฟังเช่นนั้นก็ถึงกับมึนงง “ศิษพี่เจอกับปัญหายุ่งยากที่จัดการไม่ได้หรือเปล่า หรือมีพลังใดกีดขวาง ไม่เป็นไรนะ ข้าจะช่วยศิษย์พี่เอง”
“ไม่ใช่เพราะสาเหตุนี้ เรื่องทั้งหมดข้าสมัครใจเอง เจ้าไม่
