หลิวฉู่ฉู่แบะปาก ไม่แยแสคำพูดโกรธแค้นของเสวี่ยจ่านเทียน แต่ละสายตากลับมามองที่วิญญาณสัตว์เหมันต์อีกสิบตัวที่เหลือ กล่าวด้วยความรู้สึกค่อนเสียดายว่า “วิญญาณสัตว์เหมันต์พวก นั้น เราไม่ต้องสนใจอย่างนั้นหรือ พวกมันดูน่ารักน่าชังมากเหมือนกันนะ ทิ้งพวกมันไว้ที่นี่ ข้ารู้สึกเสียดาย”
อันหลินยักไหล่ “ลงนามข้อตกลงไม่ได้ ก็พากลับไปที่แดนโบราณบรรพกาลไม่ได้ ทำได้แค่ปล่อยทิ้งไว้ที่นี่”
“เฮ้อ…” หลิวฉู่ฉู่มองวิญญาณสัตว์เหมันต์ด้วยอารมณ์อาลัยอาวรณ์ นางนั่งลงยองๆ กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “พวกเจ้าต้องเติบโตอย่างสมบูรณ์นะ ขยันบำเพ็ญฌานและกลั่นยาวิเศษ อีกห้ าร้อยปีพี่จะกลับมาหาพวกเจ้า จากนั้นพี่จะพาพวกเจ้าไปกินของอร่อย ไปท่องเที่ยวดินแดนใหม่ๆ พวกเจ้าจะต้องรอข้านะ เข้าใจไหม”
อันหลินมองหลิวฉู่ฉู่ด้วยความรู้สึกพูดอะไรไม่ออก อีกห้าร้อยปี? ดีจริงๆ ที่นางคิดเรื่องที่ต้องใช้ระยะเวลายาวนานขนาดนี้ขึ้นมาได้
วิญญาณสัตว์เหมันต์เหล่านี้ต่างวนเวียนรอบตัวหลิวฉู่ฉู่ ส่งเสียง “อีอียายา” ไม่หยุด เสวี่ยเหมิงเหมิงเองก็ส่งเสียง “อีอียายา” ด้วยเช่นกัน สีหน้าแสดงออกถึงความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ คล้ายว่ากำลังบอกลา
มีเพียงเสวี่ยจ่านเทียนที่แส
