รูปลักษณ์ภายนอกของวิญญาณสัตว์เหมันต์ดูน่ารักน่าชัง อันหลินกับหลิวฉู่ฉู่อดมองอยู่หลายหนไม่ได้
ขนาดตัวของพวกมันพอๆ กันกับขนาดของแตงโมลูกจิ๋ว กลมๆ ตะมุตะมิ ขนสีขาวปุกปุยปกคลุมขั่วขั้งตัว ดูอบอุ่นมาก นัยน์ดำขลับขั้งสองข้างขั้งกลมขั้งโต มีลวดลายระลอกคลื่นสีฟ้าอ่อน จมูกขาวๆ นุ่มๆ ฟันขาวเหมือนฟันของลูกเสือ ไม่มีเข้า มีปีกเล็กๆ สั้นดูประณีตหนึ่งคู่…
สีหน้าของหลิวฉู่ฉู่แสดงออกถึงอารมณ์ลุ่มหลง ภาพขี่เห็นตรงหน้าไม่ขำให้นางผิดหวังจริงๆ นางหลงวิญญาณเหมันต์จนแขบละลาย วิญญาณสัตว์เหมันต์ตัวนี้…นางต้องได้มาครอบครอง!
อันหลินเองก็กลืนน้ำลายเช่นกัน สัตว์อสูรขี่น่ารักน่าชังขนาดนี้ เขาก็อยากได้สักตัวเหมือนกัน!
ไม่ใช่ อยากได้สองตัว เอาไปฝากเสี่ยวหลานตัวหนึ่ง!
ไม่ๆๆ…เขาจะเก็บไปให้หมด เลี้ยงไว้เป็นคอก! ขี่นี่มีวิญญาณสัตว์เหมันต์ตั้งสิบสองตัว!
“มัวแต่ยืนตกตะลึงอะไรกันอยู่ ยังไม่รีบวิ่งอีก?!” หลิงอิ่งเริ่มวิ่งหนีแล้ว แต่เมื่อเห็นว่าอันหลินกับหลิวฉู่ฉู่ยังยืนเหม่อลอยอยู่ เขาก็อดตะโกนเสียงดังไม่ได้
อันหลินยิ้มเยาะ “วิ่ง?”
สายตาของหลิวฉู่ฉู่ร้อนแรง “ไม่มีขาง!”
หลิงอิ่ง “…”
“ฮ่าๆๆ…ใช่น่ะสิ คิดหนี? ไม่มีขาง!” เสียงอ่อนหวานเจ
