ห้กับมังกรนิลเลย
หลังจากที่มังกรนิลสัมผัสป้ายอาญาสิทธิ์แล้วก็รีบส่งคืนทันที กล่าวขึ้นว่า “ดินแดนที่เจ้าอยู่ ข้าสัมผัสได้ถึงความรู้สึกคุ้นเคยมากยิ่งนัก ราวกับว่าเป็นดินแดนฝาแฝดกับดินแดนแห่งน นี้ ไม่ใช่สิ ข้าว่าอธิบายความรู้สึกคุ้นเคยนี้ด้วยคำว่าเงาสะท้อนในกระจกจะเหมาะกว่า…”
“ข้าต้องไปจากที่นี่ก่อนแล้ว อาศัยกายเนื้อนี้ทะลุมิติต้องใช้พลังมหาศาล ขืนอยู่ที่นี่ต่อไปเกรงว่าข้าต้องตายอีกรอบแน่” มังกรนิลกวัดแกว่งหางโบกไปมา แหวกมิติหนีไปทันที
หลี่ว์ต้งปินมองหางมังกรนิลที่กวัดแกว่งไปมา บินหนีไปพร้อมกับเศษหัวใจดินแดน เขาทอดถอนหายใจยาวออกมาหนึ่งเฮือก
เฮ้อ…หลายวันมานี้เหนื่อยเปล่าเสียแล้ว…
ณ เขตเทพโบราณ ภูเขาหิมะหุบสวรรค์
หงโต้วเดินอยู่ในถ้ำขนาดยักษ์ ร่างหินที่ใหญ่โตแข็งแกร่งของเขาขดกลมเป็นลูกบอล เนื้อตัวสั่นเทาอย่างกลั้นไม่อยู่ เปลวไฟกลางหน้าอกมืดสลัวไร้แสงสว่าง ราวกับกำลังจะมอดดับ
“อดทนต่ออีกหน่อย ทะเลสาบเสวียนปิงหูอยู่ตรงหน้านี้แล้ว!” อันหลินกัดฟันยืนหยัด มุ่งตรงไปยังเบื้องหน้า
ส่วนบนสุดของถ้ำแห่งนี้เป็นน้ำแข็งย้อยแหลม แผ่ซ่านพลังความเย็นยะเยือกที่ดูดพลังและจิตวิญญาณ บรรยากาศโดยรอบถูกปกคลุมไปด้วยแสงสีฟ้
