เรื่องส่องแส สงสว่างกับขับไล่ความหนาวก็แล้วกัน”
ขณะที่พูดเขาก็ส่งสายตามองไปที่หงโต้ว
“เอ๊ะ? หงโต้วล่ะ”
อันหลินชะงัก พบว่าหงโต้วไม่อยู่ข้างกายเขาแล้ว!
ทุกคนต่างก็ประหลาดใจ จากนั้นก็หันไปมองด้านหลัง พบว่าห่างออกไปไม่กี่สิบเมตรหงโต้วแข็งจนกลายเป็นน้ำแข็งแกะสลักไปแล้ว
หงโต้วอยู่ท่ากอดอก ขาเหยียดกางออก ใบหน้ายังคงสีหน้าที่แสดงออกถึงหวาดกลัวกับความรู้สึกกล้ำกลืนฝืนทนไว้อยู่หลังจากที่โดนแช่แข็งไปแล้ว
ทุกคน “…”
มุมปากของอันหลินกระตุก “เขาช่ำชองพลังไฟมากไม่ใช่หรือไง สถานการณ์เช่นนี้มันคืออะไรกันแน่”
หลิงอิ่งเกาศีรษะอย่างจนใจ “เปลวไฟของของหงโต้วคือไฟแห่งชีวิต หรือพูดได้ว่าเปลวไฟเปรียบเสมือนชีวิต ชีวิตกลัวความเหน็บหนาว เปลวไฟก็เลยกลัวความเหน็บหนาวเช่นกัน ดังนั้นวิ ธีที่เขาจะปกป้องตนเองได้ก็คือเก็บพลังที่มีของตนเองเอาไว้…”
เป็นครั้งแรกที่ได้ยินเรื่องเปลวไฟกลัวความเหน็บหนาว…
“พูดอีกนัยหนึ่งก็คือในเวลานี้หงโต้วกลัวความเหน็บหนาวมาก เลยก่อกำเนิดเปลวไฟไม่ได้แล้ว?” อันหลินกลอกตามองบน
ความรู้สึกค่อนข้างกระอักกระอ่วนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลิงอิ่ง “พวกเราไม่ต้องสนใจเขา ตัดเขาออกจากส่วนแบ่งของล้ำค่าใน
