จิตวิญญาณได้ด้วย…” มังกรนิลขยับปากเคี้ยวเล็กน้อย กลืนร่ างสองร่างลงท้องไป ลักษณะดูเหมือนยังไม่สาแก่ใจนัก
“ขอบคุณท่านผู้อาวุโสมากที่ยื่นมือเข้ามาช่วยข้า! ในเขตดารามายานี้ยังมีจิตวิญญาณแห่งความว่างเปล่าของเผ่าพันธุ์จิตวิญญาณแห่งความว่างเปล่าอีกหลายตน ถ้าท่านผู้อาวุโสชื่นชอบรสชาติ ข้าน้อยพาท่านไปค้นหาอาหารอันโอชะนี้ได้…” หลี่ว์ต้งปินหัวเราะเล็กน้อย กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างอ่อนน้อมถ่อมตน
มังกรนิลกวัดไกวหางบิดตัวไปมา คล้ายว่าปรับตัวเข้ากับร่างกายใหม่ได้แล้ว หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง จึงกล่าวขึ้นว่า “อ้อจริงด้วยสิ เผ่าพันธุ์มนุษย์ของพวกเจ้าเข้ามาในแดนโบราณบรรพก กาลนี้ใช้เส้นทางเดียวกันใช่หรือไม่”
หลี่ว์ต้งปินลังเลใจอยู่ครู่หนึ่ง คิดว่าไม่มีอะไรต้องปิดบัง จึงแสดงท่าทางคำนับพร้อมกล่าวว่า “ใช่แล้ว ท่านผู้อาวุโส”
“งั้นเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องขอบคุณข้าแล้ว คนที่เจ้าต้องขอบคุณคือสหายอันหลิน ถ้าไม่ใช่เพราะเขาฆ่าข้าตาย ข้าก็คงไม่ได้มาปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้ และคงยื่นมือเข้ามาช่วยเจ้าไว้ไม่ได ด้” มังกรนิลโบกหางอย่างจำใจ
เมื่อหลี่ว์ต้งปินได้ยินเช่นนั้น เขาก็ยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่กับที่ ราวกับโดนฟ้าผ่า
ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงเหตุการณ์ที
