วามคิดเดียวที่พลุ่งพล่านอยู่ในหัว หลบหรือไม่หลบ
นี่คงไม่ได้จัดว่าเป็นการเผาตนเองหรอกมั้ง นี่เป็นกระบวนท่าในการโจมตีของอันหลินสินะ คงไม่เป็นฝ่าฝืนกฎแห่งมรรคาหรอกมั้ง…
ในตอนที่เขากำลังคิดเช่นนี้ เพลิงดาวก็แผดเผากลืนกินร่างกายของเขาไปแล้ว แม้แต่ดวงวิญญาณก็ดับสูญ
ทุกสิ่งทุกอย่างกลับสู่สภาพที่มีแต่ซากปรักหักพัง มีเพียงมิติที่แตกร้าวราวกับเส้นใยของใยแมงมุม คงไว้ซึ่งความน่าสะพรึงกลัวของการโจมตีเมื่อครู่นี้
หลิวฉู่ฉู่กับคนอื่นๆ ต่างเหม่อมองเซียวถูที่โดนเผาจนเหลือเพียงความว่างเปล่า แล้วก็มองอันหลินที่ยืนไร้รอยขีดข่วนอยู่ที่เดิม ในที่สุดพวกเขาสูดลมหายใจเขาทางปากด้วยความประหลาด ดใจ!
“นี่มันเวทมนตร์อะไรกัน คิดไม่ถึงว่าจะสะท้อนการโจมตีได้น่ากลัวถึงเพียงนี้!” หลิงอิ่งมองอันหลินด้วยสีหน้าเคารพยำเกรง
“มิน่าเล่าเมื่อก่อนหน้านี้ถึงได้ร้องขอเช่นนั้นออกไป ที่แท้อันหลินก็คิดแผนที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ได้นี่เอง!” ใบหน้าที่ขาวนวลละเอียดลออของหลิวฉู่ฉู่มีความอิจฉาเพิ่มขึ้นมา นัยน์ตาทั งสองข้างที่มองอันหลินเปล่งประกายไม่น้อย
ทีน่าบินวนรอบตัวอันหลินด้วยดีใจ กล่าวชมว่า “ยักษ์อันหลินฝีมือการโจมตีของเจ้ายอดเยี่ยมไร้เทียมทานมาก!
