เขาบอกว่าก่อนเขาตาย พวกเราห้ามไปไหน!” อันหลินรู้สึกปวดตับ เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าหมดคำจะพูด
มุมปากของหลิวฉู่ฉู่กระตุก พวกเขากำลังเผชิญกับคนบ้า?
ชายเผ่าพันธุ์มังกรสีหน้าโศกเศร้า แหงนหน้ามองฟ้า “ข้าถูกขังอยู่ในที่หลบภัยแห่งนี้มาไม่รู้กี่หมื่นปีแล้ว หนีออกไปไม่ได้ ตายก็ไม่ได้…ทุกคนจากข้าไปหมด ข้าลิ้มรสความโดดเดี่ย ยวเดียวดายไม่ที่สิ้นสุดเพียงลำพัง…”
ขณะที่พูด เขาก็เริ่มมองพวกของอันหลิน สีหน้าดุร้าย กล่าวด้วยน้ำเสียงบ้าคลั่ง “โดดเดี่ยว! เป็นความโดดเดี่ยวที่ไม่มีวันสิ้นสุด! เจ้ารู้ไหมว่าอะไรที่เรียกว่าความโดดเดี่ยว!”
อันหลินคิดว่าชายเผ่าพันธุ์มังกรตนนี้คงจะโดนสภาพแวดล้อมบีบคั้นจนใกล้จะเป็นบ้าแล้ว
ชายเผ่าพันธุ์มังกรตนนี้จะโดดเดี่ยวหรือไม่นั้น ไม่เกี่ยวอะไรกับเขาสักนิด? หรือว่าเขาจะต้องอยู่เป็นเพื่อนเล่นเพื่อนคุยกับเขาด้วย?
“สรุปคือ…ถ้าพวกเจ้าไม่ลงมือสังหารข้า พวกเจ้าก็อยู่ที่นี่เป็นเพื่อนข้า!” ในที่สุดชายเผ่าพันธุ์มังกรก็พูดความคิดในใจออกไป
อันหลิน “…”
อันหลินถ่ายทอดสิ่งที่ชายเผ่าพันธุ์มังกรพูดให้ทุกคนฟัง สิ่งนี้ทำให้ทุกคนถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก
ตกลง พวกเขายอมรับว่าชายเผ่าพันธุ์มังกรน่าเวทนามากจริงๆ แต่การไม่อยา
