ไม่ยอมแสดงให้เห็นว่าด้อยกว่า มุ่งตรงไปยังอีกทิศทางหนึ่งรื้อค้นเก็บเกี่ยว
อันหลินตรึกตรองดูแล้ว ก็เริ่มลงมือเก็บเกี่ยวตลอดทางฝั่งซ้ายของหงโต้ว
พวกเขาแยกกันไปเก็บคนละทิศทาง เก็บเกี่ยวไปตลอดทางที่มีเสาหินสีดำความสูงหนึ่งร้อยจั้ง
เมื่อจงหลี่หางกับคงเกอเห็นพวกนั้นกำลังเก็บผลึกหินต้นกำเนิด นัยน์ตาก็ลุกวาว
“ไสหัวไป!” จงหลี่หางสัมผัสได้ถึงพลังที่ฟื้นคืน หยิบดาบเล่มยักษ์ออกมาจากแหวนมิติ สับหนวดแมงกะพรุนที่โอบรัดเอวอย่างโหดเหี้ยม!
หลิงอิ่งตกใจกลัวจนหดหนวดกลับทันที ทันใดนั้นเขาก็ลอยขึ้นกลางอากาศ
ใช่แล้ว ในที่สุดเขาก็ลอยได้แล้ว!
ความรู้สึกลอยล่องที่ไม่พบเจอกันเสียนานทำให้เขาตื่นตันใจยิ่งนัก แล้วจะสนใจจอมมารสองตนนี้ไปทำไมกัน เหาะไปยังผลึกหินต้นกำเนิดเองได้เลย!
จงหลี่หางกับคงเกอสบตากัน พวกเขารู้ว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลาของสู้รบ การแย่งชิงผลึกหินต้นกำเนิดต่างหากที่สำคัญ ก็เลยวิ่งล่อห้อตะบึงไปยังหนทางเบื้องหน้า!
ในเวลานี้ข้อได้เปรียบทางร่างกายของจอมมารทั้งสองเพิ่งจะเริ่มสำแดงออกมาอย่างเต็มที่ ปีศาจโครงกระดูกทั่วไปไม่มีทางที่จะต้านทานฝีก้าวของพวกเขาได้ โดนพวกเขาใช้ร่างกายที่แข็งแกร่งชนกระเด็นกระดอนออกไป
เ
