มื่ออันหลินเห็นว่าข้างหลังมีคนวิ่งตามมา เขาก็รู้แล้วว่าไม่อาจเก็บผลึกหินต้นกำเนิดทั้งหมดบนเส้นทางนี้ได้ จึงเริ่มคัดสรรผลึกหินต้นกำเนิดที่จะเก็บ เก็บสีเขียวกับสีน้ำเงินให้หมดก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที
“คงเกอ ระวังด้วย ระวังอย่าให้พวกนั้นจู่โจมกะทันหัน” ขณะที่บุกไปแย่งชิงผลึกหินต้นกำเนิดจงหลี่หางก็ใช้ดาบฟาดฟันปีศาจโครงกระดูกนับไปถ้วนตรงหน้าจนแตกละเอียดเป็นผุยผง
“ได้!” คงเกอพยักหน้าพร้อมกับยื่นมือไปคว้าผลึกหินต้นกำเนิดสีขาวที่อยู่ตรงหน้า
ทว่าในตอนนี้เอง มีหนวดแมงกะพรุนที่ยื่นเข้ามาราวกับสายฟ้าแลบ ดึงผลึกหินต้นกำเนิดขึ้นมาแล้วเหาะหนีไป
“เจ้า…ข่มเหงกันมากเกินไปแล้ว!”
นัยน์ตาสีแดงของคงเกอแดงก่ำแทบจะพ่นไฟ มองหลิงอิ่งที่ลอยตัวอยู่บนนภาด้วยความเดือดดาลเต็มทรวง
หลิงอิ่งขี้เกียจที่จะสนใจพวกเขา ตระเวนเก็บผลึกหินต้นกำเนิดโดยรอบต่อ ในเวลานี้การมีหนวดเยอะเป็นเรื่องดี! เก็บเกี่ยวผลึกหินต้นกำเนิดเขตเล็กๆ นี้ได้ทั้งหมดในคราวเดียว ความรู้สึกดีเช่นนี้คนธรรมดาทั่วไปจะสัมผัสได้ที่ไหนกัน!
ในตอนนี้คงเกอยังใช้เวทมนตร์ต่างๆ นานาไม่ได้ ทำได้แค่ข่มความรู้สึกไม่พอใจเอาไว้ กัดฟันใช้มือเปล่าดึงผลึกหินต้นกำเนิดบริเวณอื่
