างสุดชีวิต ก็มีโอกาสที่จะนำหน้าทุกคน แต่มีคนบางคนที่อุปสรร รคไม่พุ่งเป้าไปที่นางเลย แล้วแบบนี้จะเอาอะไรไปแข่งกับนาง…
เมื่อจอมมารทั้งสองได้ยินเสียงตะโกนก้องของหงโต้ว ต่างก็ส่งสายตามองไปเขตผลึกหินต้นกำเนิดที่อยู่เบื้องหน้า แล้วพวกเขาก็ตกใจจนหน้าถอดสี เริ่มเกิดอาการกระวนวาย
“คิดไม่ถึงเลยว่าจะโดนภูตตนหนึ่งชิงตัดหน้าไปก่อน!” กว่าจงหลี่หางจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ใบหน้าของเขายังไม่ทันเผยรอยยิ้ม ก็นิ่งขรึมเสียแล้ว
“ผลึกหินต้นกำเนิดสีทองไม่เหลือแล้ว…” ความไม่ยินยอมปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคงเกอ
“ไม่เป็นไร พวกเรายังแย่งชิงผลึกหินต้นกำเนิดก้อนอื่นๆ ได้!” ใบหน้าจงหลี่หางแสดงออกถึงสีหน้าที่ไม่ยินยอม
เขาผลักปีศาจโครงกระดูกที่เข้ามาโจมตีนับไม่ถ้วน ขณะที่เขากำลังเตรียมจะก้าวไปข้างหน้า จู่ๆ ก็รู้สึกว่าเอวของเขาถูกรัดแน่น เหมือนว่ามีอะไรบางอย่างยึดเกาะอยู่
จงหลี่หางก้มไปมอง พบว่าหนวดสีขาวใสแต่ทรงพลังเส้นหนึ่งกำลังโอบรัดเอวของเขาไว้
จงหลี่หาง “…ทำไมเจ้าไม่ปล่อยข้า”
ขณะนี้หลิงอิ่งกำลังโดนปีศาจโครงกระดูกสุนัขพิทบูลหนึ่งฝูงรุมกัด เขาเอ่ยพูดด้วยความยากลำบากว่า “ข้าวิ่งช้า พาข้าไปด้วย…”
จงหลี่หางก
