ัดฟันกรามแน่น ก้าวเท้าไปยังหนทางเบื้องหน้าอย่างช้าๆ แล้วก็พบว่าแรงต้านจากด้านหลังมหาศาลมาก ไม่ใช่แค่ลากหลิงอิ่ง ยังมีฝูงปีศาจโครงกระดูกสุนัขพิทบูลอีกหนึ่งฝูงที่ งับหนวดของหลิงอิ่งด้วย…
“ข้าอยากด่าคน!” จงหลี่หางทนไม่ไหวแล้วจริงๆ
ขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ข้าจะยังแย่งชิงผลึกหินต้นกำเนิดได้อย่างไร!
หลิงอิ่งกวัดแกว่งหนวดของตนเอง “เจ้าด่าเลย ถึงอย่างไรข้าก็เป็นแมงกะพรุน”
คงเกอเดือดดาล “เจ้าไม่ใช่คน!”
จงหลี่หาง “…”
หลิงอิ่ง “…”
คงเกอชะงักเล็กน้อย ถลึงตาจ้องหลิงอิ่งอย่างดุดัน แล้วเปลี่ยนคำพูดเป็น “เจ้าไม่ใช่แมงกะพรุน!”
นี่คือคำพูดที่ใช้ด่าคนอย่างนั้นหรือ นี่ไม่ใช่คำพูดที่ใช้ด่าคน! แล้วก็ไม่ใช่คำพูดที่ใช้ด่าแมงกะพรุนด้วย!
จงหลี่หางรู้สึกว่าคงเกอคงจะโมโหจนบ้าไปแล้ว เหมือนกับเขาที่ต้องเคลื่อนไหวเช่นนี้ เขาเองก็ขี้เกียจที่จะอ้าปากด่า รอหลังจากออกจากดินแดนพิศวงนี้ไปแล้ว ค่อยหาโอกาสฉีกร่า างเจ้าแมงกะพรุนตัวนี้เสีย
ด้วยเหตุนี้ จอมมารทั้งสองจึงรับมือกับการโจมตีของปีศาจโครงกระดูกนับไม่ถ้วน ใช้ความเร็วในการเคลื่อนตัวที่เอื่อยเฉื่อยขั้นสุด ลากแมงกะพรุนที่ติดสอยห้อยตามอยู่ข้างหลังไปยังหนทางเ เบื้องหน้า
รูปแบบ
