้นหัวใจ
“น่ารังเกียจ…น่ารังเกียจ…รังแกจอมมารมากเกินไปแล้ว” จงหลี่หางสีหน้าไม่ยอม ปีศาจโครงกระดูกโครงใหญ่มหึมากระโจนเข้าใส่เขา กัดทึ้งขาทั้งสองข้างของเขาไม่หยุด
“อ๊าก...อย่าทำแบบนี้…” หลิวฉู่ฉู่โดนปีศาจโครงกระดูกงูเหลือมพันรัดลำตัวที่อรชรของนางไว้ ส้นเท้าลื่นไถลล้มลงกับพื้น นัยน์ตาทั้งสองข้างทอดมองไปยังผลึกหินต้นกำเนิดที่อยู่ห ห่างออกไปไม่ไกล ใบหน้าขาวนุ่มนวลแฝงไว้ด้วยสีหน้าไม่ยอม
อันหลินโดนปีศาจโครงกระดูกช้างพุ่งชน จากนั้นก็โดนฝูงปีศาจโครงกระดูกมนุษย์รุมเตะต่อย
คงเกอโดนปีศาจโครงกระดูกนกห่อหุ้มกายไว้ และโจมตีอย่างไม่หยุดยั้ง จนสุดท้ายคงเกอร่วงไปกองอยู่กับพื้น
หลิงอิ่งโดนปีศาจโครงกระดูกสุนัขพิทบูลรุมกัดหนวด เขากรีดร้องเสียงประหลาด
ไม่นานสีหน้าไม่ยอมของหลิวฉู่ฉู่ก็แข็งทื่อราวกับเห็นสิ่งที่ไม่คาดคิด
มีหญิงนางหนึ่งที่ถูกมองข้ามไป กำลังมุ่งตรงไปยังผลึกหินต้นกำเนิดอย่างไม่หยุดยั้ง
ทำไมเรือนร่างของนางถึงเล็กมากขนาดนั้น…
แต่ในสายตาของหลิวฉู่ฉู่ นางเป็นแสงดวงหนึ่งที่ถูกมองข้ามไป แสงดวงหนึ่งที่มุ่งไปสู่ชัยชนะ!
ทีน่าภูตน้อยผู้น่ารัก กระโปรงสีขาวพลิ้วไหว กำลังมุ่งตรงไปยังจุดหมายปลายทาง
เพราะโครงร่างที่สูงไม
