นืองแน่นเบื้องหน้า ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายเขากัดฟันกรอดแล้วพูดขึ้นว่า “เข้าไป ทำไม่จะไม่เข้าไปเล่า ดินแดนแห่งนี้คงจะเป็นดินแดนพ พิศวงที่สกัดพลังยุทธ์ทำให้การเคลื่อนไหวเชื่องช้า ความจริงแล้วพวกเรามีข้อได้เปรียบอยู่หนึ่งอย่าง ใช้ข้อได้เปรียบนี้ก่อนข้ามเข้าไปในดินแดนพิศวง นั่นก็คือพวกเราเร่งความเร็วให้ทว วีขึ้นก่อนจากด้านนอกเขตแดน จากนั้นก็ใช้พลังของแรงเฉื่อยเป็นตัวขับเคลื่อนเพื่อแซงหน้าเจ้าพวกนั้นไป!”
เมื่อได้ฟังเช่นนี้นัยน์ตาของคงเกอก็เปล่งประกาย “ความคิดดี!”
ด้วยเหตุนี้ทั้งสองจึงเริ่มเพิ่มทวีความเร็วอยู่นอกดินแดนพิศวง จากนั้นก็เหาะผ่านร่องรอยสีทองที่เป็นเส้นแบ่งเขตแดนเข้าไป!
ทุกสิ่งทุกอย่างช่างน่าประหลาด จอมมารทั้งสองต่างก็รู้สึกได้ถึงความเอื่อยเฉื่อยโดยรอบ เอื่อยเฉื่อยเสียจนพวกเขาลืมว่าจะเหาะอย่างไร
พรืด จอมมารทั้งสองถลาลงบนพื้นใบหน้าทิ่มดิน ไถลครูดไปกับพื้นดินจนพื้นกลายเป็นร่องยาวถึงสามสี่เมตร
