งภาพตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ “โอ้พระเจ้า! จงหลี่หาง นี่ข้าฝันไปหรือ ผลึกหินต้นกำเนิดจำนวนมากมายขนาดน นี้”
“คงเกอ อย่าเพิ่งตื่นเต้นไป ณ ดินแดนแห่งนี้จะประมาทไม่ได้ เจ้าสังเกตเห็นเจ้าพวกนั้นที่อยู่เบื้องหน้าหรือไม่ ดินแดนพิศวงแห่งนี้มีอะไรบางอย่างที่น่าแปลกประหลาด” นัยน์ตาทั้งสองขอ องจงหลี่หางเปล่งประกายแสงที่บ่งบอกถึงอันตราย
ปฏิกิริยาตอบสนองของเขาฉับไวมาก ฝ่ามือข้างหนึ่งชูขึ้นเหนือศีรษะ พลังชีวิตพรั่งพรูอยู่กลางฝ่ามือ ผนึกเป็นพลังที่มีรูปร่างทรงกลมสีดำทมิฬหนึ่งลูก จากนั้นก็ปาลูกบอลสีดำนั้นไปยั งพวกอันหลินอย่างสุดแรง!
ใช่แล้ว ในเมื่อลงมือได้ก็ไม่จำเป็นต้องมากความ!
จงหลี่หางรู้ว่าพวกอันหลินกำลังตกอยู่ในสภาวะแปลกประหลาด ดังนั้นจึงไม่พูดพร่ำทำเพลงใดๆ ฉวยโอกาสลงมืออย่างโหดเหี้ยมก่อนเลย แบบนี้ถึงจะเป็นสิ่งที่จอมมารผู้แข็งแกร่งและยิ่งใหญ่ พึงกระทำ!
ทว่าเขากลับสัมผัสได้ถึงเรื่องไม่คาดคิดที่เกิดขึ้น เมื่อลูกบอลสีดำนั้นผ่านเข้าไปในเขตแดนของดินแดนพิศวง พลังกลับถดถอยอัตโนมัติ และสลายไปในที่สุด
“นี่…พวกเราจะต้องเข้าไปหรือเปล่า” เมื่อคงเกอเห็นเหตุการณ์นี้ เธอก็ค่อนข้างตกตะลึง
จงหลี่หางมองไปยังผลึกหินต้นกำเนิดที่เ
