้แปลกตาอย่างยิ่ง ให้ความรู้สึกเหมือนเวิ้งว้างไกลโพ้น
“หลุมหลบภัยหุบมังกรแผ่นดิน...” อันหลินกับทีน่าเอ่ยขึ้นพร้อมกัน
ทั้งสองสบตากันแวบหนึ่ง ต่างก็เห็นสีหน้าแปลกใจของอีกฝ่าย
“ด้านบนสลักตัวอักษรอนารยะโบราณน่ะ” อันหลินชี้แจง
หลิวฉู่ฉู่ หงโต้วกับหลิงอิ่งกระจ่างใจ แต่สีหน้ากลับพิลึกขึ้นมา
“สรุปก็คือสิ่งที่สัตว์ที่น่ากลัวตัวนั้นพิทักษ์ไม่ใช่ขุมทรัพย์ แต่เป็นหลุมหลบภัยงั้นหรือ” หงโต้วพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อ
“แผ่นดินที่พังทลายแห่งนี้ยังมีสัตว์ที่ปกติอยู่หรือเปล่า” หลิงอิ่งพูดด้วยความตกใจ
“จะไม่มีได้อย่างไร! ข้านี่แหละสิ่งมีชีวิตที่ปกติ!” ทีน่าชูหมัดแล้วเอ่ยอย่างโมโห
“อะไรนะ! เจ้าเป็นสิ่งมีชีวิตในแดนโบราณบรรพกาลแห่งนี้หรือ!” หงโต้วสะดุ้งโหยง
หนวดของหลิงอิ่งก็กระดิกด้วยความตื่นเต้น “ข้านึกว่าเจ้ามาจากแผ่นดินบรรพกาลตลอดเลย ที่แท้เจ้าก็เป็นภูตในแดนโบราณบรรพกาลนี่เองหรือ เจ้ามาจากแห่งหนใด”
“ไม่บอกเจ้าหรอก!” ทีน่ารู้สึกว่าตนถูกดูหมิ่น จึงเบะปากแล้วหลบเข้าไปในหูของอันหลิน
“เอาละ อย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้ เราเข้าไปดูกันก่อนเถอะ” อันหลินเห็นดังนั้นก็เอ่ยแนะนำ
หลุมหลบภัยแห่งนี้เข้าใจได้ง่ายมาก เมื่อโลกใบ
