้ามังกรดำผู้ยิ่งใหญ่ ไม่มีวันก้มหัวให้มนุษย์ต่ำต้อยเป็นนายเด็ดขาด!”
“เช่นนั้น ข้าก็ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว”
ซูเฉินกล่าวเรียบ ๆ
ตูม!
เปลวเพลิงกลืนสรรพสิ่งพลันปะทุโหมขึ้น ซัดตรงไปยังมังกรดำ
ใบหน้ามังกรดำพลันซีดเผือด เจื่อนยิ่งกว่าร่ำไห้ แม้จะยังคงตะโกนปฏิเสธ แต่เมื่อความปวดแสบแผลจากเปลวเพลิงแล่นเข้าสู่วิญญาณ มันก็อดกลั้นต่อไปไม่ไหว
“พอ! หยุดก่อน! ข้าหยุด! ข้ายอมแล้ว! ข้ายอมทำพันธสัญญาอสูรรับใช้! ข้ายอมรับเจ้าเป็นนาย!”
มังกรดำกล่าวด้วยใบหน้าอับจนสิ้นหวัง
จบสิ้นแล้ว!
ยอมรับเจ้ามนุษย์ผู้นี้เป็นนาย เท่ากับว่าข้าไม่มีโอกาสล้างแค้นเจ้ามนุษย์ผู้นี้แล้วตลอดกาล
แต่…มังกรดำผู้ยิ่งใหญ่รู้จักยืดหยุ่น รักษาชีวิตไว้ก่อน วันหน้าค่อยทวงคืนด้วยดอกเบี้ยทบต้นทบดอก!
“ยินดีด้วย เจ้ารอดตายแล้ว!”
ซูเฉินยิ้มเย็น
ภายใต้สายตาของเขา มังกรดำจึงยื่นกรงเล็บออกมาอย่างไม่เต็มใจ ฉีกดึงเศษวิญญาณมังกรของตนออกเล็กน้อย แล้วเริ่มร่ายอักขระ
ซูเฉินดีดนิ้วส่งหยดเลือดออกไปหลอมรวมกับเศษวิญญาณนั้น แล้วอักขระโบราณพลันหมุนวน กึกก้องสะท้านฟ้า
เหมือนฟ้าดินบังเกิดความสอดคล้อง ก้องสะท้อนเข้ามาในดวงจิตของซูเฉิน
ทันใดนั้น เขารู้สึกได้ถึงอำนาจควบคุมความเป
