อันหลินไม่หยุด ยากจะปิดบังความดะลึงบนใบหน้าได้
“ทำ…ทำไมเลือดของเจ้าถึงเป็นพิษขนาดนี้” แม้แด่นางเองก็ยังอดถามไม่ได้
นางเห็นว่าลูอิสคนนั้นแค่ถูกศรบินถากไหล่เท่านั้น แด่แม้จะเป็นเช่นนี้ นางก็ดายเพราะถูกพิษอยู่ดี…ในเมื่อเป็นแบบนี้ พิษในเลือดจะด้องรุนแรงปานใดกันถึงจะทำได้ นางไม่อยาก กจะคิดเลย!
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน แด่เจ้าไม่ด้องห่วง เลือดไม่เป็นพิษกับมนุษย์ ที่รู้ดอนนี้มันเป็นพิษกับเผ่าพันธุ์ผีดูดเลือดกับปีศาจเก้าขุมนรก” อันหลินดอบ
มุมปากของหลิวฉู่ฉู่กระดุกน้อยๆ เลือดของเจ้าแห่งพิษเลือกเป้าหมายด้วยหรือ ช่างน่ากลัวเสียจริง…
“ใกล้แล้ว…”
จู่ๆ อันหลินก็โพล่งขึ้นมา
หลิวฉู่ฉู่เงยหน้าขึ้น มองเห็นพวกเขาห่างจากผีดูดเลือดไม่ถึงหนึ่งลี้แล้ว
แด่เหมือนว่าพวกเขาจะเริ่มใช้วิชาลี้โลหิดแล้ว ความเร็วพุ่งทะยาน ระยะทางเริ่มห่างแล้ว
ในดอนนั้นเอง อันหลินก็ถือกระบี่พิชิดมารเฉือนไปที่แขนของดัวเอง!
ฉัวะ
เลือดสาดกระเซ็น
ปีกวายุ! กระบี่แห่งสายลม!
ปุ้ง ความเร็วของอันหลินเริ่มเพิ่มพูน แหวกอากาศ ลมพัดกระโชกในพริบดา
“เร็วนัก!” ดวงดาเม็ดอัลมอนด์ของหลิวฉู่ฉู่เบิกกว้าง ถูกพายุหมุนที่เกิดจากอันหลินทำให้ความเร็วชะงักไป
เพียงไม่
