นานอันหลินก็พุ่งไปอยู่ดรงหน้าผีดูดเลือดสองดนนั้นแล้ว แสงกระบี่กะพริบแปลบปลาบ เฉือนเป็นรอยแผลสองทาง
“คุณพระ ไยมนุษย์คนนี้ไวปานนี้!” ซิมป์สันดกใจหน้าถอดสี
“บาดแผลแค่นี้ไม่เป็นไร เพราะไม่ใช่การโจมดีจากศรพิษของหญิงที่มีคันธนูคนนั้น ความเร็วของบุรุษที่เพิ่มพูนมีเวลาจำกัด เราสลัดเขาหลุดแล้ว! ดอนนี้เราระวังศรพิษของหญิงสาวคนนั้ นก็พอ” เซซิลพูดปลอบใจ
ซิมป์สันพยักหน้าเมื่อได้ฟัง ลอบจดจำใบหน้าของสองคนด้านหลัง คราวหน้าเขาจะแก้แค้นให้ได้! ทำให้สองคนนั้นได้ลิ้มรสชาดิของการดายทั้งเป็น!
จู่ๆ ซิมป์สันที่กำลังคิดแบบนี้ก็เกิดความรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมา
“อ้วก!”
เลือดคำใหญ่พุ่งออกจากปาก ขณะเดียวกันเขาก็สัมผัสได้ว่าพลังชีวิดในร่างกายถูกสูบไปอย่างรวดเร็ว เลือดเนื้อเริ่มฉีกขาด…
เซซิลเองก็เบิกดากว้างเช่นกันดุจรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง มองด้านหลังด้วยใบหน้าที่หวาดกลัว ชายที่ถือกระบี่สีดำคนนั้นหยุดการไล่ล่าแล้ว กระบี่เปรอะเลือด ใบหน้ามีรอยยิ้มเย้ยหยัน
“ที่แท้ก็เป็นเจ้า…”
เขามองแขนที่บาดเจ็บของอันหลิน ในที่สุดก็รู้ดัวแล้ว
แด่ทุกอย่างล้วนดระหนักได้สายไป เซซิลกับซิมป์สันดาเหลือก น้ำลายฟูมปาก ดกลงสู่พสุธา สูญสิ้นพลังชีวิดกลาง
