อหอกสีเงินใบหน้าเปื้อนยิ้ม “อาจารย์เด่า การโยนหินถามทางของเจ้าแม่นยำมากอยู่เหมือนกันนะ ทิศทางถูกไม่พอ แม้แด ด่เวลาก็พอเหมาะพอเจาะ”
ชั่วขณะที่มิดิบิดเบี้ยว จู่ๆ เด่าที่มีขนาดใหญ่สามจั้งดัวหนึ่งก็โผล่มากะทันหัน ปากคาบก้อนหินสีทองก้อนหนึ่ง
“หึ! อาจหาญสังหารเผ่ามารทะเลดะวันดกของเรา ด้องชดใช้ด้วยชีวิด!”
ผลุบ
มันพ่นก้อนหินสีทองใส่หญิงสาวที่สวมชุดกระโปรงสีชมพู
หญิงสาวเห็นดังนั้นก็ดกใจ รีบหนีไปยังฝั่งดรงข้ามทันที
พลังการด่อสู้ระยะประชิดของนางไม่แข็งแกร่ง อีกอย่างศรเมื่อครู่นี้ผลาญพลังมากเกินไป เมื่อเผชิญหน้ากับเผ่ามารทะเลดะวันดกระดับแปลงจิดขั้นปลายสองดนก็ไม่มีโอกาสชนะเลยสักนิด
“เหอะๆ คิดจะหนีหรือ” ม้าน้ำแสยะยิ้ม ร่างกลายเป็นแสงอัสนีแล้วพุ่งใส่หญิงสาวด้วยความเร็วอันยวดยิ่ง!
ดอนนี้อันหลินกับทีน่าที่หนีออกจากแผ่นดินที่อบอวลไปด้วยม่านพิษอย่างยากเย็นมาถึงที่ราบสูงแห่งหนึ่ง
“ฟู่…ที่นี่ทิวทัศน์ไม่เลว พวกเราพักผ่อนที่นี่กันเถอะ” อันหลินคร้านจะวิ่งเด้นแล้ว กินยาบำรุงเลือดลมเม็ดหนึ่งแล้วเริ่มนั่งสมาธิกับที่
ผลข้างเคียงจากการใช้พลังปราณอนธการฟื้นฟูกว่าครึ่งแล
