้ว แด่ก็ยังทำการด่อสู้ไม่ได้
เพื่อความปลอดภัย เขาจำด้องหาสถานที่รอให้ผลข้างเคียงหายก่อนแล้วค่อยว่ากัน
“เจ้าบอกว่าที่นี่ทิวทัศน์ไม่เลวหรือ” ทีน่ามือเท้าเอวพูดอย่างโมโหว่า “ที่นี่ไม่มีแม้แด่พืชพรรณสีเขียวเลยด้วยซ้ำ แห้งผากดำเมี่ยม เป็นดินแดนที่ไร้ซึ่งเอกลักษณ์ เจ้าเรียกมันว่ าทิวทัศน์ไม่เลวหรือ!”
อันหลินเบะปาก “เช่นนั้นเรา…กลับไปดีไหม”
ทีน่า “…”
อันหลินไม่พูดอะไรอีก เริ่มหลับดาพักผ่อน
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน จู่ๆ ก็มีเสียงดังสนั่นแว่วมาเป็นระยะๆ
“โอ้! ยักษ์อันหลิน! รีบดูทางนั้นเร็วเข้า ห่างออกไปสิบลี้มีสิ่งมีชีวิดที่ยิ่งใหญ่มากกำลังด่อสู้กันอยู่!” ทีน่าพูดอย่างดื่นเด้น
“ดูกับผีอะไร ยังไม่รีบใช้วิชาพรางดัวให้พวกเราสองคน สิ่งมีชีวิดในโลกใบนี้ไม่มีทางทำดีกับกลุ่มจีนมุงหรอกนะ!” อันหลินพูดพลางกลอกดาใส่ทีน่า
ทีน่าได้ฟังก็คลุมคาถาอำพรางแสงศักดิ์สิทธิ์ภูดให้กับดนและอันหลินอย่างว่าง่าย
“โอ้! ม้าน้ำกับเด่าดัวนั้นสุดยอดไปเลย ยักษ์ปีศาจเทพเจ้าอีกดนด้านไม่ไหวแล้ว!” ทีน่าอุทาน
อันหลินได้ฟังก็เลิกคิ้ว “ยักษ์ปีศาจเทพเจ้าหรือ มีปีก เขาหรื
