“โธ่เสี่ยวน่า เจ้าอย่าเพิ่งตื่นเต้นปานนั้น อย่าวิ่งเพ่นพ่านสิ!”
“ตอนนี้ข้ายังอยู่ในช่วงหมดเรี่ยวแรง เก็บอาการก่อนได้หรือไม่”
ตอนนี้อันหลินถูกมือพลังปราณจับตัวไว้ประหนึ่งลูกเจี๊ยบที่ถูกอินทรีหิ้วปีก ไม่สบายไปทั้งตัว
“ไม่ต้องห่วง อีกฝ่ายพลังไม่แข็งแกร่ง อย่างมากก็แค่พลังระดับสวรรค์!” ดวงตาทีน่าเป็นประกายดุจว่าพบเรื่องราวที่แปลกใหม่อะไรบางอย่าง
อันหลินกลอกตา “พลังระดับสวรรค์บ้าบออะไรกัน อย่านำทฤษฎีรังเก่าของเจ้ามาถึงที่นี่”
เขามองร่างที่เดินเหินอยู่ไกลๆ แวบหนึ่งแล้วหรี่ตา ไกลเหลือเกิน มองเห็นไม่ชัดเจน สามารถแยกแยะได้รำไร คล้ายว่าจะเป็นร่างมนุษย์
“กรี๊ด! ยักษ์ปีศาจเทพเจ้าเต็มไปหมดเลย!” ทีน่าอุทาน
อันหลินก็เห็นชัดเจนแล้วเช่นกัน นั่นเป็นมนุษย์ที่มีขนสีดำ ไม่ใช่กอริลลา แต่เป็นมนุษย์!
มนุษย์เหล่านั้นหน้าตาเฉื่อยชา ปากอ้ากว้างเผยให้เห็นฟันขาวสะอาด คล้ายจะเห็นอันหลินด้วยเช่นกัน จึงอ้าปากกว้างทันใดแล้ววิ่งมาทางอันหลินกับทีน่าอย่างบ้าคลั่ง!
จำนวนของมนุษย์กลุ่มนี้มีเพียงร้อยคน พลังวนเวียนอยู่ระหว่างกายแห่งมรรคขั้นเจ็ดแปดเท่านั้น
“ข้าสังหารพวกเขาได้หรือไม่” ทีน่าเอ่ยถาม
อันหลินส่ายหน้า “ช่างเถอะ พวกเขาไม่เป็
