ี้ น่าขยะแขยงเพียงนี้ ไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย…” ทีน่ามองสิ่งมีชีวิตที่ดุร้า ายเหล่านี้ โลกที่แห้งแล้งเต็มไปด้วยม่านพิษ เริ่มบ่นไม่หยุดด้วยสีหน้าที่ละห้อยและหงุดหงิด
“ภาพบนวัตถุสี่เหลี่ยมของเจ้าล้วนแต่หลอกคนหรือ ทิวทัศน์ที่งดงามเล่า สัตว์น้อยที่น่ารักเล่า” นางมองอันหลิน ใบหน้าที่เจ็บแค้นประหนึ่งถูกหลอกลวงอย่างไรอย่างนั้น
อันหลินฉีกยิ้มแล้วชี้แจงว่า “ภาพในมือถือของข้าเป็นภาพของแผ่นดินบรรพกาล ไม่ใช่ภาพของแผ่นดินที่กำลังพังทลายผืนนี้ แผ่นดินนี้เป็นอย่างไรกันแน่ บอกตามตรงว่าข้าก็ไม่รู้เช่ นกัน”
ทีน่ายู่ปากแล้วทำเสียงฮึดฮัดเบาๆ แววตากวาดมองโลกใบนี้ไม่หยุดไม่หย่อน ประดุจว่าแม้จะเป็นดินแดนที่อัปลักษณ์เช่นนี้ แต่ก็ยังมีวัตถุเรื่องราวที่ดึงดูดสายตาของนางได้อยู่ดี
“โอ้โฮ! ช่างเป็นภูเขาที่ใหญ่เหลือเกิน!” ทีน่าอุทานแล้วเริ่มเปลี่ยนทิศทาง บินไปยังภูเขาที่เป็นสีเหลือง
อันหลินมองภูเขาลูกนั้นแวบหนึ่ง มันสูงเพียงหนึ่งร้อยกว่าจั้ง อย่างมากก็นับว่าชันนิดหน่อย ภูเขาแบบนี้ถือว่าสูงได้ด้วยเหรอ
