งงดงาม
กระโปรงยาวสีขาวพลิ้วไหว เหมือนบัวขาวที่ผลิบานกลางค่ำคืนยิ่งกว่า สวยงามเหนือสามัญ
“ยักษ์อันหลิน ปล่อยให้เจ้ารอนานเสียแล้ว ตอนนี้เราออกเดินทางได้แล้ว!” ทีน่ายิ้ม
อันหลินเรียกก้อนอิฐสีดำออกมาแล้วนั่งลงด้านบน ก่อนจะตบตำแหน่งข้างๆ “ขึ้นมา”
ทีน่ากางปีก ร่างกายกะพริบวาบไปอยู่บนหัวไหล่ของอันหลิน ใช้มือน้อยๆ ทึ้งเส้นผมของอันหลินแล้วพูดค่อยๆ ว่า “อยู่ตรงนี้แล้วกัน ยืนที่สูงเห็นได้ไกล”
อันหลิน “…”
ทั้งสองจึงเริ่มเหาะไปยังชายแดนของแผ่นดินท่ามกลางรัตติกาลด้วยประการฉะนี้
แผ่นดินผืนนี้ไม่ใหญ่จริงๆ อันหลินใช้เวลาเพียงสามชั่วยามก็ไปถึงชายแดนของแผ่นดินแล้ว
ณ ชายแดนของแผ่นดินเป็นดินแดนสีฟ้าผลึกน้ำแข็ง
แม้แต่อากาศที่ปลายขอบฟ้าก็เป็นสีฟ้าเช่นกัน
พวกมันตั้งตระหง่านกลางฟ้าดินดุจกำแพงสูง แบ่งแยกแผ่นดินผืนนี้
อันหลินไม่เห็นว่าปลายทางของชายแดนอยู่แห่งหนใด และไม่รู้เช่นกันว่าอากาศที่ส่องแสงสีฟ้าภายใต้รัตติกาลคืออะไร แต่กลับมองเห็นสิ่งมีชีวิตละแวกนั้นที่ทะเล่อทะล่าเข้าไปถูกแช่แข็ง เป็นรูปสลัก
อันหลินขบคิดแล้วก็นั่งขัดสมาธิกับที่
“อืม เป็นอะไรไป ไม่เข้าไปตอนน
