ี้หรือ” ทีน่าพูดอย่างแปลกใจ
“เจ้าบอกว่าที่นี่เป็นดินแดนหนาวเหน็บไม่ใช่หรือ รอเวลาเที่ยงวันที่แดดแรงที่สุดแล้วค่อยเข้าไปแล้วกัน เช่นนั้นจะอบอุ่นกว่าหน่อย” อันหลินเอ่ยปากอธิบาย
ทีน่า “…”
ฟังแล้วก็คล้ายว่าจะมีเหตุผล
ทั้งคู่เริ่มนั่งคอยเงียบๆ อย่างเนิ่นนาน
ระหว่างนี้อันหลินยังหยิบกระทะก้นแบนกับซาลาเปาร้อยเข่งออกมานึ่ง สุกแล้วก็เก็บซาลาเปาใส่แหวนมิติ
ทีน่ามองขั้นตอนเหล่านี้ด้วยใบหน้าที่งุนงง ไม่รู้ว่าอันหลินกำลังทำอะไรกันแน่
ทว่ากลิ่นที่แผ่กระจายออกมาจากเข่งนึ่ง นางคิดว่ายั่วยวนใจอยู่มากเหมือนกัน
และไม่รู้ว่าผ่านไปนานเพียงใด จู่ๆ ดวงตาอันหลินก็เปล่งประกาย
เขาหยิบกระจกวิหคชาดออกมาแล้วเอ่ยถามว่า “กระจกวิเศษหนอ...กระจกวิเศษ ช่วยบอกข้าทีว่ามีวิธีดีๆ อะไรสามารถข้ามดินแดนแห่งความหนาวเหน็บได้บ้าง”
“ข้าไม่รู้หรอก...”
คำตอบของกระจกวิหคชาดสั้นกระชับอย่างยิ่ง
ผลัวะ อันหลินขว้างกระจกลงพื้นด้วยความโกรธ “เจ้ารอบรู้ไม่ใช่หรือ ทำไมทุกครั้งที่ข้าถามคำถามเจ้าถึงไม่รู้เล่า ข้าจะเอาเจ้าไปทำไม!”
“ไม่สิ มีคำถามหนึ่งที่ข้าให้คำตอบได้แล้วนั่นก็คือ…เจ้าไม่ใช่คนที่หล่อที่สุด!” เสียงที่อ่อนเยาว์ทว่าโกรธเกรี้ยวของกระจกวิหค
