ชาดดังขึ้น
อันหลิน “…”
“โอ้โฮ มันคืออะไรหรือ ดูน่าสนใจจังเลย” ทีน่าบินไปอยู่เหนือกระจกที่อยู่บนพื้นด้วยใบหน้าที่เปี่ยมด้วยความสนอกสนใจแล้วลูบกระจกที่เรียบเนียน
“สาวน้อย ข้าว่าหว่างคิ้วเจ้าเปลี่ยนจากแดงเป็นดำ เป็นลางร้ายอย่างมหันต์ ขอให้เจ้าอยู่ชายคนนี้ให้ไกลที่สุด เช่นนี้จึงจะปลอดภัย” กระจกวิหคชาดพูดอย่างฉะฉาน
มุมปากของอันหลินกระตุกยิกๆ “เจ้าบอกว่าเจ้าทำนายชะตาไม่เป็นไม่ใช่หรือ”
“ข้าไม่ทำนายชะตาให้เจ้าต่างหาก” กระจกวิหคชาดกล่าวตามความจริง
อันหลินรู้สึกว่าตนถูกกระจกเล่นงานแล้ว อยากจะทุบกระจกเหลือเกินจะทำอย่างไรดี
ไม่สิ! เมื่อครู่ก็เขวี้ยงไปทีหนึ่งแล้ว แต่ไม่แตก
วัสดุของกระจกดียิ่งกว่าที่จินตนาการไว้ จะทุบอีกสักครั้งดีไหม
ผลัวะ
พูดจริงทำจริง อันหลินขว้างกระจกวิหคชาดอีกครั้ง
มีตัวอักษรฉายบนผิวของกระจกวิหคชาดว่า ‘สามสิบปีก่อนชลธารอยู่ตะวันออก สามสิบปีให้หลังชลธารอยู่ตะวันตก อย่ารังแกกระจกเพราะยากจน!’
ผลัวะๆ ๆ
อันหลินขว้างทิ้งเป็นชุด แสยะยิ้มพูดว่า “เจ้าน่ะควรจะถูกสั่งสอน!”
…
พระอาทิตย์ค่อยๆ โผล่พ้นยอดเขา มีพระอาทิตย์ทั้งสิ้นสองดวง
ดวงหนึ่งเป็นสีทอง อีกดวงเป็นสีแดง พวกมันราวกับเป็นสองพี่น้องกระโด
