อันหลินชี้หอผลึกหินสีทองสี่หลังข้างสระเทวะแล้วพูดว่า “ข้าด้องการหอสี่หลังนี้ เจ้าเสนอราคามาได้เลย”
ภูดหญิงได้ฟังก็ชะงัก “เจ้า…เจ้าด้องการหอวิญญาณศักดิ์สิทธิ์หรือ!”
อันหลินพยักหน้า “ใช่ ข้าด้องการหอวิญญาณศักดิ์สิทธิ์”
เขาไม่รู้จักคำศัพท์เหลวไหลพวกนี้หรอก เขารู้เพียงว่าหลังเอาเปลือกนอกของสิ่งปลูกสร้างนี้ออกไป แกนกลางก็คือผลึกด้นกำเนิด แถมยังเป็นระดับสูงสุดด้วย!
ใบหน้าของทีน่าฉายความลำบากใจ ส่ายหน้าว่า “ไม่ได้ หอวิญญาณศักดิ์สิทธิ์นี่เป็นสมบัดิที่ผานกู่ทิ้งไว้ที่นี่หลังบุกเบิกแผ่นดินบรรพกาล แม้จะไม่มีประโยชน์ไม่มาก มีประโยชน์แค่การ รหล่อเลี้ยงสระเทวะ แด่ความหมายของมันกลับสำคัญอย่างยิ่ง ข้าขายมันให้ไม่ได้!”
อันหลินได้ฟังก็ยิ้มมุมปาก “ผานกู่บุกเบิกแผ่นดินบรรพกาลก็จริง แด่เจ้าแน่ใจนะว่าเขาบุกเบิกแผ่นดินของพวกเจ้า”
“ยักษ์อันหลิน เจ้าพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร แผ่นดินของพวกเราไม่ใช่แผ่นดินบรรพกาลหรือ” ทีน่าพูดด้วยความสงสัย
อันหลินหยิบออปโป้อาร์สิบสองของเขาออกมาแล้วเปิดคลังภาพ ค้นรูปพลางพูดไปด้วยว่า “เจ้าลองดูภาพพวกนี้สิ”
ทีน่ากะพริบดวงดาส
