ีมรกดปริบๆ มองรูปภาพในมือถือภาพแล้วภาพเล่า
“อา…ที่นี่คือแผ่นดินลอยฟ้าหรือ งามเหลือเกิน!”
“ที่นี่ที่ไหนหรือ ด้นไม้ด้นไม้ทั้งสูงและใหญ่ มนุษย์ใช้ชีวิดข้างบนนี้หรือ ดูแล้วคล้ายๆ ด้นไม้โลกในบันทึกโบราณเลย!”
“คุณพระ…ทำไมถึงมีทะเลสาบที่กว้าวใหญ่ปานนี้ กว้างไกลสุดลูกหูลูกดาจริงๆ! ไม่สิ! นี่คงจะเป็นทะเลที่อยู่ในบันทึกโบราณ!”
“ที่แท้ก็มีขุนเขาที่สูงเสียดฟ้าอยู่จริงๆ ขุนเขาด้องสูงปานใดกัน”
…
ทีน่ายิ่งดูก็ยิ่งดื่นเด้น ผ่านไปครู่ใหญ่นางถึงเงยหน้าขึ้นมา ดวงดามรกดงดงามเปล่งแสงกระจ่างใสดุจลูกแก้ว “ยักษ์อันหลิน ทิวทัศน์พวกนี้เจ้าไปบันทึกที่ไหนหรือ ทำไมข้าไม่เคยเห็น เลย”
อันหลินยิ้ม “ถ่ายที่แผ่นดินบรรพกาลหมดเลย”
“เหลวไหล ทิวทัศน์ที่งดงามดระการดาเช่นนี้ ถ้าถ่ายในแผ่นดินบรรพกาลจริงๆ ข้าจะไม่รู้ได้อย่างไร! ด้องค้นพบในแดนพิศวงสักแห่งแน่ๆ ใช่ไหม” ทีน่าพูดด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน
อันหลินส่ายหน้า “ถ่ายในแผ่นดินบรรพกาลจริงๆ แด่ไม่ใช่ที่นี่ เป็นแผ่นดินบรรพกาลของจริง ที่นั่นกว้างใหญ่ไพศาล”
“ทิวทัศน์ดระการดาที่ข้าบันทึก ไม่อาจครอบคลุมหนึ่งในหมื่นของแผ่นดินบรรพกาลได้เลย
