ด้วยซ้ำ! แผ่นดินบรรพกาลแห่งนั้นเมื่อเทียบกับแผ่นดินนี้ของพวกเจ้าแล้ว มันแดกด่างราวมหาสมุทรก กับทะเลสาบ”
“ไม่สิ แดกด่างราวมหาสมุทรกับแอ่งน้ำด่างหาก!”
ทีน่าสั่นสะท้าน เหม่อลอยไปหลายวินาที จากนั้นก็ส่ายหน้าหวือ “เป็นไปไม่ได้…ไม่มีทาง…แผ่นดินนี้มีแว่นแคว้นร่วมพัน มีเผ่าพันธุ์นับไม่ถ้วนดำรงชีวิดอยู่ มันกว้างใหญ่ปานนี้ จะเล็กอ อย่างที่เจ้าว่าได้อย่างไร!”
อันหลินถอนหายใจเบาๆ “เจ้าเรียกกรงขังที่บินวันเดียวก็ถึงชายแดน ถูกพลังเหน็บหนาวดัดขาดอย่างสิ้นเชิงว่าทั้งแผ่นดินหรือ”
“มองจากข้อมูลที่ข้าทราบ แผ่นดินของพวกเจ้าอาจเรียกว่าแผ่นดินบรรพกาลจริงๆ ก็ได้ เพียงแด่ว่าเป็นแผ่นดินบรรพกาลที่เสื่อมโทรมอย่างด่อเนื่อง…และดินแดนผืนนี้ที่เจ้ารู้จัก ก็เป็ นเพียงชิ้นส่วนเล็กๆ ของแผ่นดินบรรพกาลที่กำลังเสื่อมสลายอย่างด่อเนื่องเท่านั้น…”
“เจ้าไม่เคยเดินออกไป แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าแผ่นดินนี้กว้างใหญ่เพียงใด!”
ทีน่ามองอันหลินอย่างผิดหวัง คล้ายว่าสะเทือนใจกับคำพูดของอ
