พวกเขา
เทพท่องทิวาสวมชุดสีแดง ดวงตาดุจตะวันฉาน มือถือป้ายเซียน ‘ท่องตะวัน’
เทพท่องราตรีที่สวมชุดสีดำ ร่างกายปกคลุมด้วยหมอกดำ ด้านหลังมีโซ่ตรวนยาวเหยียด
เทพอสูรที่รูปร่างสูงใหญ่ถึงสามเมตรเต็มๆ มือถือขวานสีแดงอันใหญ่
หลี่ว์ต้งปินที่สะพายกระบี่ รูปโฉมหล่อเหลา หนึ่งในแปดเซียนที่ปกครองตำหนักกระบี่ของสรวงสวรรค์
เหอเซียนกู เซียนที่เท้างามย่ำภาพมายาบงกช มือถือดอกบัวที่เบ่งบาน รูปโฉมงานล่มเมือง
อันหลินสังเกตทั้งห้าคนที่อยู่ไม่ไกลด้วยความสงสัย นั่นมันเซียนที่โด่งดังที่สุดในสรวงสวรรค์เชียวนะ ไม่รู้ว่าวีรกรรมของพวกเขาแตกต่างจากตำนานบนโลกมากแค่ไหน
ราวกับรับรู้ได้ถึงสายตาบางอย่าง จู่ๆ หลี่ว์ต้งปินก็หันหน้ามองมองอันหลินแล้วยิ้มอย่างมีมารยาท
หัวใจของอันหลินกระตุกอย่างแรงไปทีหนึ่ง แอบคิดในใจว่า หล่อจังเลย!
ในตอนนั้นเอง มีบุรุษชุดสีม่วงที่ใบหน้าเย็นชาคนหนึ่งปรากฏกายเหนือบัลลังก์หยกขาวของตำหนักสีขาว
เมื่อเขาปรากฏกาย ทุกคนในตำหนักก็เงียบลง
ทุกคนพากันเบนสายตามองบุรุษบนบัลลังก์ ประหนึ่งจุดศูนย์กลางของทั้งแผ่นดินอยู่ตรงนั้น
ใบหน้านี้อันหลินก็คุ้นเคยมากเหมือนกัน จักรพรรดิจื่อเวยแห่งสรวงสวรรค์!
จักรพรรดิจื่อเวย
