ห้าวันต่อมา อันหลินก็บอกลาต้าไป๋ด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้ง “ต้าไป๋ ข้าจะรอเจ้ากลับมานะ”
สมาชิกหน่วยบังคับใช้กฎหมายส่งอันหลินจากไปด้วยน้ำตาที่ไหลพราก พวกเขาถูกกลิ่นหอมที่น่ากลัวนั่นทรมานทุกวัน เหลืออดนานแล้ว หวังเพียงว่าคุณชายท่านนี้จะปฏิบัติตามกฎ อย่าเข้ามาอีกเลย!
อันหลินเดินออกจากห้องกักตัว เมื่อพบว่าสวีเสี่ยวหลานไม่มารับเขาก็อดผิดหวังไม่ได้
หมาน้อยที่น่ารักตัวหนึ่ง ถุย! หมาป่าน้อยต่างหาก
หมาป่าน้อยสีขาวราวหิมะตัวนั้นแลบลิ้น เบิกตากว้าง กระดิกหาง ยืนรออันหลินหน้าประตูอย่างน่ารักน่าชัง
“นายท่าน ยินดีต้อนรับกลับมา! แม้การปฏิวัติอันยิ่งใหญ่จะทำไม่สำเร็จ แต่หมาป่าน้อยก็ยังยอมบุกน้ำลุยไฟตามฝีเท้าของท่าน!” หมาป่าดาบขาวพูดอย่างประจบสอพลอ
อันหลิน “…”
ช่วงนี้หมาป่าตัวนี้ฝึกการเลียแข้งเลียขาหรือ
อันหลินกลับมายังบ้านพัก ไม่คิดว่าจะมีแขกที่เหนือความคาดหมายคนหนึ่งรอตนอยู่ในบ้านพัก
“หึ! อันหลิน ข้าว่าแล้วเชียวว่าต้องมาวันนี้ถึงจะได้พบเจ้า” บุรุษที่ท่าทางสง่างามเจือความเหนือโลกีย์คนหนึ่งกำลังกวักมือให้ตนอย่างยิ้มแย้ม
“อาจารย์มิ่งหยวน!” เมื่ออันหลินเห็นบุรุษตรงหน้าแล้วก็อดอุทานไม่ได้ จากนั้นก็พูดอย่างประหล
